Kategoria

Popularne Wiadomości

1 Nadgarstek
Dimeksyd z zapaleniem kaletki
2 Dna
Złamanie promienia dłoni: objawy, leczenie, rehabilitacja
3 Masaż
Skuteczne metody rehabilitacji po złamaniu biodra
Image
Główny // Kolana

Co to jest dysplazja stawów biodrowych u dzieci: jak się objawia, metody leczenia patologii


Dysplazja stawu biodrowego jest szeroko rozpowszechnioną wadą wrodzoną, którą częściej rozpoznaje się u dziewcząt niż u chłopców. Klinicznie objawia się to skróceniem jednej nogi względem drugiej, naruszeniem odwodzenia biodra. Leczenie jest zwykle zachowawcze i obejmuje pieluszki, fizjoterapię i masaż oraz noszenie urządzeń ortopedycznych. Jedynie w przypadku nieskuteczności tych metod można zastosować leczenie operacyjne dysplazji stawu biodrowego (HJD) u dzieci.

Ogólny opis dysplazji stawu biodrowego u dzieci

Ważne jest, aby wiedzieć! Lekarze są zszokowani: „Istnieje skuteczny i niedrogi lek na ból stawów”. Przeczytaj więcej.

W przypadku dysplazji stawu biodrowego obserwuje się jego niedorozwój lub zwiększoną ruchliwość, co łączy się z niewydolnością tkanki łącznej. Niebezpieczeństwo patologii polega na częstym podwichnięciu i zwichnięciu biodra. Niedorozwój stawu ma różny stopień nasilenia - może to być rażące naruszenia lub nadmierna ruchliwość na tle osłabienia aparatu więzadłowo-ścięgnistego. W przypadku braku interwencji medycznej pojawiają się poważne komplikacje, dlatego w ortopedii dziecięcej szczególną uwagę zwraca się na terminowe wykrywanie dysplazji stawu biodrowego u noworodków.

Patologia charakteryzuje się naruszeniem rozwoju jednego z oddziałów stawu biodrowego. Prowadzi to do utraty zdolności panewki, torebki stawowej, więzadeł do utrzymania głowy kości udowej w anatomicznie prawidłowej pozycji. W rezultacie zostaje wyparty na zewnątrz i jednocześnie do góry - następuje podwichnięcie. A przy całkowitym braku kontaktu głowy kości udowej z panewką dochodzi do zwichnięcia.

Klasyfikacja odchyleń

Dysplazje stawu biodrowego klasyfikuje się w zależności od nasilenia powstałych zaburzeń jego rozwoju. Wyróżnia się samą dysplazję lub gorszość stawu biodrowego. Ta forma patologii nie objawia się klinicznie, dlatego trudno jest ją zdiagnozować u dziecka tylko na podstawie badania zewnętrznego. Wcześniej nie była uważana za chorobę, a jej leczenie nie zostało przeprowadzone. Teraz nie można obejść się bez terapii, ponieważ może to stać się warunkiem wstępnym rozwoju powikłań. Istnieją trzy stopnie nasilenia przebiegu dysplazji stawu biodrowego:

  • preluxation - niewielkie nawracające przemieszczenie głowy kości udowej z powodu osłabienia torebki stawowej;
  • podwichnięcie - częściowe przemieszczenie głowy kości udowej względem panewki ze zgięciem obręczy chrzęstnej i napięciem więzadeł;
  • zwichnięcie - całkowite przemieszczenie głowy kości udowej poza jamę panewkową.

Taktyka leczenia uzależniona jest od nasilenia niedorozwoju stawu biodrowego. Jeśli do preluxacji wystarczy specjalne pieluszki, to przy częstych zwichnięciach często wymagana jest korekta chirurgiczna.

Postać dysplazji stawu biodrowegoCharakterystyka
PanewkoweUszkodzona jest tylko jama panewkowa. Jego rozmiar jest mniejszy niż anatomiczny, jest spłaszczony, a brzeg chrzęstny niedorozwinięty
Kość udowaKąt przegubu szyjki kości udowej z podstawą jest mniejszy lub większy od normalnych
ObrotowyKonfiguracja struktur stawowych w płaszczyźnie poziomej jest zaburzona. Osie ruchu struktur anatomicznych nie pokrywają się podczas zginania i prostowania stawu biodrowego

Przyczyny choroby

Przyczyną dysplazji stawu biodrowego u dzieci jest wiele czynników. Ortopedzi szczególnie podkreślają dziedziczne predyspozycje. Jeśli u czyichś rodziców zdiagnozowano kiedyś wrodzony niedorozwój stawu biodrowego, to prawdopodobieństwo jego wystąpienia u dziecka jest 10 razy większe.

Ryzyko dysplazji znacznie wzrasta wraz z prezentacją zamka płodu - jego podłużnym położeniem w macicy z nogami lub pośladkami skierowanymi w stronę wejścia do miednicy małej. Następujące czynniki mogą powodować niedorozwój:

  • ciężka zatrucie podczas noszenia dziecka;
  • przyjmowanie przez matkę leków z niektórych grup klinicznych i farmakologicznych, na przykład glikokortykosteroidów, leków immunosupresyjnych, cytostatyków;
  • duży owoc;
  • brak wody;
  • niektóre patologie ginekologiczne nieleczone do okresu poczęcia.

Ustalono związek między częstością urodzeń dzieci z niedorozwojem stawu biodrowego a zamieszkaniem rodziców w regionie niekorzystnym ekologicznie. Nie na ostatnim miejscu wśród czynników prowokujących nabytą patologię znajduje się tradycyjne ciasne otulanie..

Oznaki patologii

Wrodzony niedorozwój stawu biodrowego może zostać wykryty w szpitalu położniczym przez ortopedę dziecięcego na podstawie jego charakterystycznych cech. Bada także dziecko w wieku jednego, trzech, sześciu i dwunastu miesięcy. Szczególną uwagę zwraca się na dzieci bez objawów dysplazji, ale zagrożone. Należą do nich noworodki o dużej wadze lub te, które przed porodem były pilnowane pośladkami..

U dzieci powyżej pierwszego roku życia na niedorozwój stawu biodrowego świadczą zaburzenia chodu (kulawizna), osłabienie mięśni pośladkowych (objaw Duchenne-Trendelenburga), a także wyższa lokalizacja krętarza większego.

Objaw poślizgu

Objaw ślizgowy (objaw „kliknięcia”, objaw Marxa-Ortolaniego) jest wykrywany tylko u dzieci poniżej 2–3 miesiąca życia w pozycji leżącej. Przy równomiernym i stopniowym odsuwaniu uda dziecka na bok przez lekarza odczuwalne jest specyficzne pchnięcie. Jego wygląd wskazuje na repozycjonowanie głowy kości udowej do jamy panewki, eliminację stanu zwichnięcia.

Ograniczenie ołowiu

Ten objaw dysplazji jest wykrywany u dzieci poniżej pierwszego roku życia w pozycji leżącej. Lekarz ugina nóżki dziecka, a następnie delikatnie je rozsuwa. Przy prawidłowo uformowanym stawie biodrowym kąt odwodzenia biodra wynosi 80–90 °. Ten objaw nie zawsze ma charakter informacyjny. U zdrowych dzieci ograniczenie porwania może być wywołane fizjologicznym wzrostem napięcia mięśniowego..

Skracanie nogi

Ten znak diagnostyczny pozwala zidentyfikować najcięższą postać stawu biodrowego - wrodzone zwichnięcie. Aby to zrobić, dziecko leży na plecach, a lekarz ugina nogi, przyciskając je do brzucha. Jeśli dysplazja dotyczy jednego stawu biodrowego, wówczas stawy kolanowe nie będą zlokalizowane symetrycznie ze względu na skrócenie biodra.

Symetria fałdy

W przypadku ciężkiej dysplazji fałdy skórne pachwinowe, podkolanowe i pośladkowe u dziecka w wieku powyżej 3 miesięcy znajdują się asymetrycznie. Różnią się też od siebie głębią i kształtem. Ale taki symptom ma charakter informacyjny tylko przy jednostronnej porażce. Jeśli jednocześnie dwa stawy biodrowe są słabo rozwinięte, fałdy mogą być rozmieszczone symetrycznie. Ponadto taki znak diagnostyczny jest często nieobecny u dzieci z dysplazją i można go wykryć u zdrowego dziecka..

Diagnoza choroby

Lekarz może podejrzewać niedorozwój stawu biodrowego u dziecka już przy pierwszym w życiu badaniu przedmiotowym. Badanie przeprowadza się po karmieniu, gdy noworodek jest spokojny i zrelaksowany. Wstępną diagnozę stawia się w przypadku stwierdzenia jednego lub więcej konkretnych objawów dysplazji, na przykład ograniczenia odwodzenia biodra.

Aby to potwierdzić, zaleca się badania instrumentalne, zwykle ultrasonografię (USG stawu biodrowego). Stosowany w diagnostyce i radiografii, ale tylko u starszych dzieci. Faktem jest, że do 3 miesięcy w stawie biodrowym nadal znajduje się wiele tkanek chrzęstnych, które nie są widoczne na zdjęciach radiograficznych..

Z którym lekarzem się skontaktować

W większości przypadków wrodzona dysplazja stawu biodrowego jest natychmiast wykrywana przez ortopedę dziecięcego lub pediatrę podczas następnego zaplanowanego badania. Ale czasami sami rodzice zauważają niefizjologiczny chód dziecka, kiedy stawia pierwsze kroki. W takim przypadku należy skontaktować się z pediatrą, który po krótkim badaniu wypisze skierowanie do lekarza wąskiej specjalizacji - ortopedy dziecięcego..

Jak prawidłowo leczyć dziecko

Im szybciej rozpocznie się zabieg, tym szybciej będzie można uzyskać prawidłowe ukształtowanie stawu biodrowego. W tym celu stosuje się różne metody i środki, które pomagają unieruchomić nogi dziecka w pozycji zgiętej i odwodzącej. Są to specjalne szerokie otulacze, strzemiona, szyny i inne wyroby. Im młodsze dziecko, tym bardziej miękkie i elastyczne powinny być produkty ortopedyczne wspierające nogi..

Nawet „zaniedbane” problemy ze stawami można wyleczyć w domu! Pamiętaj tylko, aby smarować go raz dziennie..

Szerokie pieluszki

Jest to raczej środek zapobiegawczy, a nie leczniczy. Otulanie szerokie zalecane jest rodzicom dzieci zagrożonych lub mających niedorozwój stawu biodrowego, który jeszcze nie stał się przyczyną przedlunienia, podwichnięcia i zwichnięcia. W leczeniu dysplazji przeprowadza się ją tylko wtedy, gdy niemożliwe jest zastosowanie innych, bardziej skutecznych metod leczenia.

Aby wykonać szerokie pieluszki, dziecko kładzie się na plecach, a między nogami umieszcza się dwie pieluchy. Owijają się luźno wokół każdej nogi zgiętej w pozycji odwodzącej. Pieluchy są mocowane trzecią, mocowaną na pasku. Ta metoda otulania pomaga utrzymać nogi w stanie rozwarcia 60-80 °..

Konstrukcje ortopedyczne

W leczeniu dysplazji stawu biodrowego u najmłodszych dzieci częściej stosuje się poduszkę Freika. Na zewnątrz wygląda jak gęsty wałek umieszczony między kolanami. Aby przymocować nogi w fizjologicznej pozycji do „dojrzewania” stawu biodrowego, w projekcie przewidziano paski mocujące.

Innym powszechnie stosowanym urządzeniem są strzemiona Pavlika. Tak nazywa się produkt ortopedyczny przypominający bandaż na klatkę piersiową. Do bezpiecznego mocowania nóżek wyposażony jest w pasy umiejscowione na ramionach dziecka oraz za kolanami, ortezę na kostkę i pasy. Rzadziej używany jest autobus Vilensky'ego - dwa skórzane kajdanki z metalową teleskopową przekładką między nimi.

Zabieg masażu

Ważnym elementem terapii jest ogólny masaż wzmacniający. Ortopeda dziecięcy przepisze skierowanie na sesje. Masaż wykonywany około godzinę po ostatnim karmieniu, w spokojnym i odprężającym otoczeniu. Rozpoczyna się głaskaniem, lekkim ugniataniem i pocieraniem. Następnie masażysta przechodzi do bardziej intensywnych, energicznych ruchów. Konieczne jest wzmocnienie mięśni ud i nóg, poprawa krążenia krwi. Na ostatnim etapie głaskanie jest wykonywane ponownie.

Fizjoterapia

Codzienna terapia ruchowa jest koniecznie wskazana w przypadku dysplazji. Zestaw ćwiczeń wykonywany jest przez ortopedę dziecięcego z uwzględnieniem stopnia zaawansowania choroby, wieku dziecka oraz jego ogólnego stanu zdrowia. Pokazuje rodzicom, jak prawidłowo wykonywać ruchy, aby uniknąć nadmiernego obciążenia stawu biodrowego. Jakie ćwiczenia są najbardziej skuteczne:

  • nogi są cofnięte na boki, a następnie wykonują ruchy okrężne z niewielką amplitudą;
  • w pozycji leżącej nogi są płynnie cofane na boki, a następnie łączone;
  • leżąc na plecach, nogi unoszą się, a stopy dziecka łączą się.

Regularne ćwiczenia (do 4 razy dziennie) wzmacniają mięśnie podtrzymujące głowę kości udowej, zapobiegając jej wysunięciu się z panewki. Stają się również doskonałą prewencją powikłań. Ćwiczenia wykonujemy wyłącznie zgodnie z zaleceniami lekarza, gdyż istnieją przeciwwskazania do wykonywania np. Przepukliny pępkowej.

Fizjoterapia

Fizjoterapia służy do przyspieszenia „dojrzewania” stawu biodrowego w pozycji anatomicznej. Elektroforezie przepisuje się roztwory wapnia, fosforu, jodu - pierwiastków niezbędnych do prawidłowego tworzenia struktur kostnych i chrzęstnych. W sumie przeprowadza się około 10 sesji, ale w razie potrzeby przedłuża się przebieg leczenia.

Naświetlanie stawów przez UFO jest również praktykowane zgodnie ze schematem ustalonym indywidualnie. Dzięki wnikaniu promieni ultrafioletowych w głąb skóry na głębokość 1 mm wzmacnia się miejscową odporność, przyspiesza procesy metaboliczne i regeneracyjne.

Dysplazję leczy się aplikacjami ozokerytem lub parafiną. Te sypkie proszki są wstępnie topione, chłodzone i nakładane warstwami na TBS. Na powierzchni skóry tworzy się gruby film, który długo zatrzymuje ciepło.

Interwencja chirurgiczna

Wskazaniem do interwencji chirurgicznej jest ciężka dysplazja stawu biodrowego stwierdzona w wieku 24 miesięcy, obecność wad anatomicznych, w których nie można skorygować zwichnięcia. Operacje przeprowadza się, gdy dochodzi do naruszenia torebki stawowej, niedorozwoju kości miednicy, biodra. Jeśli niemożliwe jest ustawienie głowy kości udowej w sposób zamknięty, wówczas uciekają się również do interwencji chirurgicznej. Jakie operacje są wykonywane w przypadku dysplazji:

  • otwarta redukcja zwichnięcia - redukcja głowy kości udowej do panewki po wypreparowaniu torebki stawowej, a następnie tynkowanie przez 3 tygodnie;
  • operacja kości udowej - nadanie bliższemu końcowi kości udowej prawidłowej konfiguracji za pomocą osteotomii;
  • operacja kości miednicy - stworzenie podparcia dla głowy kości udowej, zapobiegające jej wysunięciu się z jamy panewkowej.

Jeśli z jakiegoś powodu nie można skorygować konfiguracji stawu biodrowego, wykonuje się operacje paliatywne. Ich celem jest poprawa samopoczucia dziecka, przywrócenie niektórych funkcji stawu biodrowego.

Jakie są komplikacje

W przypadku braku interwencji medycznej dysplazja stawu biodrowego staje się przyczyną rozwoju wielu powikłań. Zmniejsza się aktywność funkcjonalna jednego lub dwóch stawów biodrowych, co prowadzi do zaburzeń pracy całego układu mięśniowo-szkieletowego.

Zaburzenia kręgosłupa i kończyn dolnych

Dysplazja stawów biodrowych wywołuje naruszenie ruchliwości kręgosłupa, dużych i małych stawów nóg. W miarę dorastania dziecka zaburzony jest chód ze względu na rozwiniętą płaskostopie, pojawia się skolioza - uporczywe skrzywienie kręgosłupa na bok względem jego osi. Prowadzi to do nierównomiernego rozłożenia obciążeń na struktury kręgów podczas ruchu, pojawienia się charakterystycznych objawów osteochondrozy.

Dysplastyczna koksartroza

Tak nazywa się ciężka patologia zwyrodnieniowo-dystroficzna stawu biodrowego wynikająca z niszczenia tkanek chrzęstnych z dalszym deformacją kości. U pacjentów z dysplazją stawy biodrowe powstają nieprawidłowo, pod wpływem pewnych czynników wyściółka chrząstki zaczyna się przerzedzać. Po 25 latach dysplastyczna koksartroza może być wywołana małą aktywnością fizyczną, nadmiernym obciążeniem stawu biodrowego, zmianami poziomu hormonów, a nawet przyjmowaniem leków z określonych grup klinicznych i farmakologicznych, na przykład glikokortykosteroidów.

Neoartroza

Neoartroza to stan charakteryzujący się tworzeniem fałszywego stawu biodrowego. Przy długotrwałym zwichnięciu głowa kości udowej jest spłaszczona, a rozmiar panewki zmniejsza się. W miejscu, gdzie głowa spoczywa na kości biodrowej, stopniowo zaczyna się tworzyć nowy staw. Niektórzy lekarze uważają to nawet za samoleczenie, ponieważ uformowany staw biodrowy może pełnić określone funkcje..

Aseptyczna martwica głowy kości udowej

Ta patologia rozwija się w wyniku uszkodzenia naczyń zaopatrujących głowę kości udowej w składniki odżywcze. Martwica aseptyczna w większości przypadków występuje po operacji stawu biodrowego, w tym w leczeniu dysplazji. Głowa kości udowej zaczyna się zapadać, co uniemożliwia samodzielne poruszanie się.

Zapobieganie TPA

Najlepszym sposobem zapobiegania dysplazji stawu biodrowego jest regularne badanie dziecka przez ortopedę dziecięcego. Nawet jeśli na jakimkolwiek etapie dojdzie do naruszenia stawu biodrowego, terminowe leczenie pozwoli całkowicie pozbyć się patologii.

Lekarze stanowczo odradzają rodzicom ciasne pieluszki, częściej noszą dziecko na boku w pozycji „jeźdźca”. W tej pozycji mocno ściska matkę lub ojca nogami, co przyczynia się do prawidłowego ukształtowania stawów..

Podobne artykuły

Jak zapomnieć o bólu stawów?

  • Bóle stawów ograniczają Twoje ruchy i satysfakcjonujące życie...
  • Martwisz się o dyskomfort, chrupanie i systematyczny ból...
  • Być może wypróbowałeś kilka leków, kremów i maści...
  • Ale sądząc po tym, że czytasz te wersety, niewiele ci pomogły...

Ale ortopeda Valentin Dikul twierdzi, że istnieje naprawdę skuteczny środek na ból stawów! Czytaj więcej >>>

Objawy wrodzonego zwichnięcia stawu biodrowego u dzieci

Patologie układu mięśniowo-szkieletowego u dorosłych, których manifestacja wiąże się ze zmniejszeniem aktywności fizycznej, są często wynikiem zaburzeń w rozwoju narządu ruchu u tej kategorii pacjentów w wieku poniżej 1 roku życia. Do anomalii, których przedwczesne (złej jakości) leczenie powoduje zmiany w kośćcu, należy dysplazja stawów biodrowych u dzieci. Choroba znajduje się na liście uleczalnych dolegliwości, zostaje zatrzymana, gdy rodzice szybko rozpoznają i zastosują się do zaleceń lekarza.

Co to jest dysplazja stawu biodrowego

Choroba, w skrócie DTS, to stan, który pojawia się w wyniku nieprawidłowego uformowania i dalszego przemieszczania się elementów ruchomych stawów (głowa kości udowej, panewka). Charakteryzuje się utratą zdolności utrzymania kończyn w naturalnej pozycji.

Patologia często rozwija się w odcinkach lewego przerywanego połączenia (ponad połowa przypadków). Obustronny typ dysplazji, deformacje prawego stawu objawiają się u 20% chorych na tę chorobę młodych pacjentów.

W literaturze specjalistycznej przy opisywaniu choroby używa się synonimu - wrodzone zwichnięcie stawu biodrowego.

TPA w liczbach i faktach

Omawiane anomalie są wykrywane u 2-12% dzieci (większy odsetek pacjentów znajduje się na terytorium podmiotów Federacji Rosyjskiej o niekorzystnej sytuacji środowiskowej).

Czas i wyniki leczenia różnią się w zależności od wieku małego pacjenta z TPA:

  1. Terapia rozpoczęta przed osiągnięciem przez niemowlę 3 miesięcy trwa od 30 dni i prawie zawsze daje pozytywne rezultaty.
  2. Długość walki z chorobą u sześciomiesięcznego (i starszego) dziecka wynosi kilka lat: kończy się całkowitym złagodzeniem patologii tylko w połowie przypadków.
  3. Dysplazja stawów biodrowych (HJD) typu zaniedbanego, występująca u nastolatków, odnosi się do chorób nieuleczalnych. Wywołuje pojawienie się szeregu anormalnych warunków, jest jednym z czynników przyczyniających się do niepełnosprawności.

Nowoczesne metody wykrywania TPA nie są wystarczająco pouczające: statystyki wskazują na rozpowszechnienie przypadków hipo- i nadmiernej diagnozy (przedwcześnie rozpoznanej choroby i dolegliwości rozpoznanej u zdrowego dziecka). Aby wykluczyć powyższy wynik wydarzeń, zaleca się wizytę u 3 specjalistów.

Przyczyny i grupy ryzyka

Pojawienie się patologii wyjaśnia kilka teorii. Wśród najbardziej prawdopodobnych przyczyn dysplazji są nieprawidłowe tworzenie się tkanek podczas embriogenezy, predyspozycje genetyczne, zaburzenia hormonalne.

Dziedziczność

Choroby typu genów są wykrywane u 30% młodych pacjentów. Lekarze zauważają, że nowonarodzone dziewczynki, u których rodziców (częściej matek) zdiagnozowano dolegliwości, mają predyspozycje do TPA. Zgodnie z teorią choroba znajduje się na liście dziedzicznych patologii przenoszonych przez linię żeńską..

Wpływ hormonalny

Dysplazja stawu biodrowego, która pojawia się u dziecka, może rozwinąć się z powodu wysokiego poziomu niektórych hormonów (w tym progesteronu) we krwi kobiety w pozycji. Brak równowagi jest spowodowany przez:

  • czynniki fizjologiczne (przygotowanie organizmu do porodu, dalsza laktacja);
  • przyjmowanie leków objętych schematami terapeutycznymi z groźbą poronienia;
  • patologie endokrynologiczne (choroby nadnerczy, tarczycy);
  • stres, przepracowanie.

Opisany powód powoduje zmniejszenie napięcia więzadeł i mięśni, które zapewniają prawidłowy ruch przerywanych stawów. Wcześniej nieleczony TPA u dorosłego pacjenta objawia się ostro, prowadząc do gwałtownego pogorszenia samopoczucia. Stan przyszłej matki wpływa na płód: zmiany hormonalne zwiększają elastyczność tkanek tego ostatniego, zwiększają ryzyko wrodzonej dysplazji lewego (prawego) stawu biodrowego.

Nieprawidłowe tworzenie się tkanek u płodu

Naruszenie tworzenia głównych działów stawu biodrowego w procesie rozwoju wewnątrzmacicznego dziecka jest spowodowane brakiem witamin, mikroelementów (fosforu, wapnia) w ciele kobiety spodziewającej się dziecka. Zagrożone są dzieci poczęte w okresie zimowym.

Aby zminimalizować możliwość pojawienia się TPA z tego powodu, zaleca się przestrzeganie zasad przygotowania przedkoncepcji.

Dodatkowe powody

Dysplazja u noworodków może być spowodowana długotrwałym narażeniem na substancje toksyczne (w tym składniki leków i narkotyków, z którymi spotyka się kobieta podczas wykonywania zawodu), chorobami zakaźnymi, gwałtownym spadkiem poziomu aktywności fizycznej przyszłej matki.

Patologiczne stany kobiet w ciąży, które powodują anomalie stawów u niemowlęcia, obejmują:

  • ciężka toksykoza;
  • brak wody (mobilność rozwijającego się dziecka zależy od objętości płynu owodniowego);
  • choroby wątroby i nerek.

Głowa kości udowej chorej kończyny traci zdolność do utrzymania naturalnej pozycji w obrębie zamka, prezentacja płodu, narodziny dziecka ważącego powyżej 4 kg.

Oprócz wspomnianych już kategorii do grupy wysokiego ryzyka choroby należą dzieci, które pojawiają się u kobiet:

  • poniżej 18 lat i powyżej 35 lat;
  • cierpiących na przewlekłe dolegliwości.

Eksperci zwracają uwagę na związek między zwiększonym poziomem wykrywalności anomalii a tradycją ograniczania ruchu noworodka poprzez ciasne owinięcie..

Formy patologii

Oprócz podziału choroby na lewostronną, prawostronną i obustronną ortopedzi dziecięcy również różnicują TPA w zależności od ciężkości i obszaru lokalizacji.

Klasyfikacja według dotkniętego obszaru

W zależności od oddziału stawu biodrowego, w którym choroba postępuje, istnieją 3 rodzaje patologii:

  1. Panewkowe. Dysplazja zaburza rozwój panewki. Zmieniona strefa nabiera bardziej płaskiego (w przeciwieństwie do fizjologicznego) kształtu, zmniejsza się. Badanie ujawnia niedorozwinięte chrząstki.
  2. Obrotowy. Choroba zaburza naturalne ustawienie głowy największego rurkowatego elementu szkieletu.
  3. Dysplazja kości udowej. Choroba zmienia (zwiększa, zmniejsza) kąt połączenia szyjki kości udowej z korpusem kości udowej.

Pierwsza forma TPA występuje najczęściej u młodych pacjentów..

Zróżnicowanie ze względu na stopień rozwoju

Zgodnie z klasyfikacją progresji etap po etapie, w rozwoju choroby wyróżnia się 4 etapy. Charakterystyczne cechy każdego z nich przedstawiono poniżej..

Niedojrzałość tkanek stawowych

Pojawienie się patologii wynika z przyczyn fizjologicznych. Anomalia jest skutecznie leczona. Wysoki odsetek skuteczności terapii tego schorzenia wiąże się z AFO noworodków..

Wstępne zwichnięcie stawu biodrowego

Jest to pierwsze, stosunkowo łagodne stadium choroby. W przypadku dysplazji stawów biodrowych po lewej (prawej) stronie obserwuje się 1 stopień niedorozwoju szkieletowych elementów łącznych. Ruchoma torebka stawowa wysunięta.

Zmiany w aparacie mięśniowo-więzadłowym, ból, dyskomfort nie objawiają się. Omawiany etap nie wpływa na aktywność dziecka.

Wcześniejsze zwichnięcie prawego, lewego stawu biodrowego przy braku środków terapeutycznych prowadzi do postaci 2 choroby.

Podwichnięcie stawu biodrowego

Drugi stopień TPA charakteryzuje się obecnością częściowego przemieszczenia głów rurowych elementów szkieletowych na zewnątrz, do góry. Więzadła z podwichnięciem są rozciągnięte, napięte. Procesowi powrotu głowy do jamy panewki towarzyszy kliknięcie.

Przemieszczenie

Ciężki rodzaj dolegliwości, który jest rzadko obserwowany. W przypadku zwichnięcia stawu biodrowego 3. stopnia u dzieci występuje całkowity brak kontaktu między panewką a okrągłym fragmentem. Część chrzęstnej obręczy jest zagięta wewnątrz ruchomego stawu. Więzadła są napięte.

Bez specjalnego wykształcenia medycznego nie można samodzielnie określić, na jakim etapie choroby rozwija się dziecko; tylko lekarz może prawidłowo zdiagnozować.

Objawy i pierwsze oznaki

Objawy dysplazji stawu biodrowego u dzieci można warunkowo podzielić na bezpośrednie i pośrednie. Do pierwszych zaliczamy napięcie mięśniowe, ograniczenie zakresu ruchu, różne asymetrie nóg i bioder dziecka; ich główne przejawy omówiono poniżej.

Fałdy nóg są asymetryczne

Objaw jest wykrywany przez wizualne badanie niemowlęcia leżącego na brzuchu. Rozwijającą się chorobę sygnalizuje nierówna głębokość fałdów pośladkowych, udowych, różnica w ich liczbie, poziom umiejscowienia.

Negatywne jest to, czy możliwe jest zdiagnozowanie TPA tylko na podstawie opisanego kryterium. U jednej trzeciej zdrowych noworodków taki stan skóry jest naturalny (różnice znikają, gdy osiągną wiek 2-3 miesięcy). W dysplazji obustronnej asymetria często się nie pojawia.

Jedna noga jest krótsza niż druga

Aby zidentyfikować objaw, przeprowadza się badanie dziecka, które leży na plecach. Po zgięciu kończyn dolnych dziecka ocenia się wysokość prawej i lewej nogi. Zbieżność poziomu wskazuje na brak dolegliwości, różnica - potrzebę dodatkowych badań.

Kliknij objaw

Metoda określania atrybutu jest prosta. U niemowlęcia w powyższej pozycji nogi są rozstawione, zakrywając je od wewnątrz kciukami. W przypadku braku naruszeń, uprowadzenie bioder jest wykonywane przez lekarza bez wysiłku.

Rozwijająca się dysplazja sygnalizowana jest pojawieniem się kliknięcia, któremu towarzyszy zmiana pozycji głowy stawu biodrowego. Kiedy kończyny są złączone, zwichnięcie następuje ponownie.

Inne nazwy objawu - objaw poślizgu.

Metodę diagnostyczną stosuje się przy badaniu dziecka nie starszego niż 3 tygodnie.

Nogi po bokach

Obecność choroby sprawdza się w podobny sposób. U zdrowego dziecka zgięte kończyny opadają prawie całkowicie na powierzchnię przewijaka medycznego. Ograniczenie kąta odwodzenia do mniej niż 80 ° wskazuje na dysplazję stawów 2-3 stopnie.

Znaki pośrednie

Szereg wtórnych objawów może sygnalizować pojawienie się anomalii. Pomiędzy nimi:

  • torticollis;
  • zanik mięśni po stronie zaangażowanej w procesy patologiczne;
  • naruszenie odruchów (ssanie, wyszukiwanie);
  • zmiana osi stopy;
  • zwiększona liczba palców.

Przypadki bezobjawowego rozwoju choroby są rzadkie..

Diagnostyka

TPA wykrywa się podczas badań noworodków przeprowadzanych w szpitalach położniczych, a także podczas rutynowych badań przez lekarza ortopedę. Lekarz powinien być odwiedzany zgodnie z harmonogramem - gdy dziecko osiągnie 1 miesiąc, 12 tygodni, 6 miesięcy i rok.

Jeśli istnieje podejrzenie dysplazji stawów, specjalista placówki medycznej wyjaśni historię ciąży z matką dziecka, niuanse przebiegu porodu i zbada małego pacjenta. Zastosowane metody diagnostyczne podzielono na 2 grupy omówione poniżej..

Instrumentalne metody diagnostyczne

Korzystanie z instrumentalnych rodzajów badań pozwala zbadać stan stawów, obliczyć kąty pogłębienia stawów biodrowych i określić stopień zmian patologicznych.

Najpopularniejsze metody to:

  1. Radiografia. Odbywa się przy użyciu sprzętu ochronnego, który wyklucza negatywny wpływ promieniowania na organizm dziecka. Utrwalenie dziecka jest wykonywane przez rodziców lub personel medyczny. Ponieważ na zdjęciach nie widać niektórych przerywanych stawów szkieletu dziecka, zdjęcie rentgenowskie jest używane zgodnie ze specjalnym schematem. Powstałe obrazy są uzupełniane pomocniczymi liniami warunkowymi.
  2. USG stawów. Pozwala zidentyfikować odchylenia w strukturze połączeń. Metodę stosuje się do badania noworodków. Rozważany rodzaj diagnozy dysplazji może być stosowany wielokrotnie.
  3. MRI stawów. Znajduje zastosowanie przy planowaniu zabiegów chirurgicznych. Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego dostarcza dokładnych danych o stanie obszarów dotkniętych TPA. Zdjęcia można robić w różnych rzutach.

W ciężkich postaciach choroby stosuje się metody inwazyjne - artrografię, artroskopię. Ich stosowanie wymaga znieczulenia ogólnego..

Diagnostyka różnicowa

Metodę stosuje się w celu wykluczenia dolegliwości podobnych do TPA pod względem objawów. Lista tych ostatnich obejmuje patologiczne zwichnięcia, krzywicę, osteodysplazję, zaburzenia w funkcjonowaniu układu nerwowego, którym towarzyszą powikłania.

Leczenie dysplazji stawu biodrowego

Głównym celem stosowanych schematów leczenia jest wytworzenie zdrowego stawu. Zadanie rozwiązuje mocowanie główek stawu biodrowego w panewce.

Lista metod stosowanych w walce z chorobą obejmuje stosowanie przyrządów ortopedycznych, przekładek dystansowych, fizjoterapię; w trudnych przypadkach wykonywane są zabiegi chirurgiczne. Wyboru optymalnej metody zatrzymania choroby dokonuje lekarz prowadzący.

Szerokie pieluszki

Szerokie pieluszki stosuje się, gdy dziecko wchodzi do grupy ryzyka, ujawnia niedojrzałość stawów, niemożność zahamowania rozwoju dysplazji stawu biodrowego innymi schematami.

Prawidłowe tworzenie połączeń odbywa się zgodnie z następującym algorytmem działania:

  1. Między rozwiedzionymi kończynami dziecka układa się miękki materiał, złożony w ciasny prostokąt o szerokości do 17 cm.
  2. Dziecko jest owinięte w zwykły sposób. Eliminacja tej procedury polega na zamocowaniu tkaniny, która utrzymuje kończyny w pozycji nad pieluchą.

Minimalny czas trwania kuracji to 30 dni.

Tynkowanie

Nogi małego pacjenta mocowane są za pomocą odlewów gipsowych. Do wad tej metody należy higroskopijność zastosowanego materiału, znaczna waga konstrukcji.

Urządzenia ortopedyczne

Leczenie dysplazji stawów biodrowych, stwierdzonej u dzieci, odbywa się za pomocą specjalnych urządzeń. Lista popularnych wyrobów ortopedycznych obejmuje kilkanaście szyn i strzemion. Opisy najczęściej poszukiwanych znajdują się poniżej.

Poduszka Freyka

Majtki odwodzące, poduszka Frejka - bandaż wykonany z gęstych materiałów i zapewniający wyprost kończyny pod odpowiednim kątem. Służy do leczenia niemowląt w wieku poniżej 9 miesięcy. Rozmiar urządzenia zmienia się wraz ze wzrostem dziecka.

Strzemiona Pavlika

Urządzenie należy do struktur miękkich, których stosowanie nie zagraża rozwojowi powikłań (martwica aseptyczna). Strzemiona Pavlika składają się z bandaża na klatkę piersiową, ochraniaczy na golenie. Te ostatnie są połączone specjalnymi paskami na stopy, które pomagają zginać i rozkładać nogi.

Szyna Tubinger

Połączenie opisanej poniżej opony Vilenskiy z projektem opracowanym przez A. Pavlika. Na liście akcesoriów do urządzenia znajdują się podpórki pod nogi połączone specjalnymi nitkami (ich długość waha się od 95 do 160 mm), ochraniacze ramion, metalowy drążek oraz rzepy mocujące. Orteza stosowana jest w leczeniu dzieci w wieku 1-12 miesięcy.

Wileński autobus

Urządzenie ortopedyczne składające się z 2 pasów (wykonanych ze skóry) ze sznurowaniem, regulowanego elementu metalowego. Wymiary konstrukcji wahają się od małych do dużych; maksymalny stopień wyprostu nogi - odpowiednio 230 i 495 mm.

Jest stale noszony. Najkrótszy okres leczenia dysplazji stawów wynosi 4 miesiące. Rodzaj urządzenia - magistrala CITO.

Shina Volkova

Urządzenie, które jest stopniowo zastępowane z listy poszukiwanych ze względu na pojawienie się nowych, wygodniejszych urządzeń. Charakteryzuje się szeregiem wad, m.in.:

  • wysoka cena;
  • trudności w wyborze wymaganego rozmiaru;
  • znaczne ograniczenie ruchów małego pacjenta.

Podczas leczenia niemowlęcia nie wolno lekceważyć zaleceń lekarza, starać się powstrzymać objawy dysplazji bez stosowania struktur ortopedycznych. Odmowa naprawy stawów jest niebezpieczna ze względu na rozwój powikłań, wydłużenie czasu trwania terapii do roku lub dłużej.

Fizjoterapia

Zastosowanie technik fizjoterapeutycznych minimalizuje stany zapalne, poprawia trofizm tkankowy, zmniejsza poziom dyskomfortu, wpływa na aktywność układu odpornościowego. Na liście procedur:

  • elektroforeza (z jodem, wapniem, fosforem);
  • akupunktura;
  • zastosowania z ozokerytem podgrzanym do 45 ° C.

Wielu ekspertów dodatkowo stosuje leczenie promieniami ultrafioletowymi, ultradźwiękami, świeżymi ciepłymi kąpielami.

Schematy leczenia dobierane są indywidualnie.

Gimnastyka i masaż

Rozważane rodzaje manipulacji należy stosować wyłącznie z odpowiednimi zaleceniami lekarza.

Średni czas trwania kursu masażu to 12 sesji. Struktury ortopedyczne nie są usuwane podczas zabiegów. Optymalny czas na zabieg to pierwsza połowa dnia..

Należy zwrócić szczególną uwagę na kwalifikacje i doświadczenie lekarza wykonującego zabiegi.

Aby osiągnąć niezbędne rezultaty, należy przejść 2 kursy masażu z co najmniej 30-dniową przerwą. Konieczne jest przestrzeganie czasu odpoczynku: organizm dziecka trudno jest przystosować się do zwiększonego stresu odczuwanego podczas zabiegów.

Gimnastyka lecznicza stosowana jest jako dodatkowa metoda leczenia zachowawczego, podczas rehabilitacji po redukcji zwichnięć.

Zmniejszenie wrodzonego zwichnięcia

Stosuje się go do ukończenia przez pacjenta piątego roku życia w obecności uformowanej patologii stawu, potwierdzonej badaniem ultrasonograficznym. Wykonywany jest w znieczuleniu ogólnym. Po zakończeniu zabiegu widoczne jest nałożenie odlewu gipsowego (okres użytkowania do sześciu miesięcy).

Interwencja operacyjna

Stosuje się go w przypadku nieskuteczności powyższych metod, przy nawrotach choroby, wykryciu niedorozwoju kości miednicy, późnej diagnostyce. Metodę stosuje się przede wszystkim w leczeniu starszych dzieci. Opcje chirurgiczne są różne.

Wśród wad korekcji chirurgicznej są możliwe powikłania (utrata krwi, zapalenie lub martwica tkanek stawów).

Środki rehabilitacyjne

Pod koniec terapii podejmowane są zabiegi rehabilitacyjne wzmacniające więzadła i mięśnie oraz aktywujące procesy regeneracji. Lista sposobów rozwiązania wymienionych zadań:

  • Terapia ruchowa;
  • noszenie specjalnych butów, które mocują staw skokowy;
  • stosowanie fizjoterapii;
  • przepisywanie leków.

Zabrania się rozpoczynania nauki chodzenia wcześniej niż okres określony przez lekarza, aby przełamać reżim. Powinieneś także powstrzymać się od używania chodzika..

Jak zapobiegać rozwojowi choroby

Istnieje tylko sześć zasad dotyczących zapobiegania dysplazji. Pomiędzy nimi:

  • eliminacja ciasnego otulenia;
  • stosowanie specjalnych nosidełek (plecaków na pasie) podczas przewożenia dzieci;
  • terminowa wizyta w klinice medycznej w celu wykonania USG stawów;
  • codzienne korzystanie z masażu ogólnego;
  • angażowanie się w ćwiczenia wzmacniające mięśnie.

Eksperci zalecają częstsze odwiedzanie basenu. Niemowlętom zaleca się pływanie na brzuchu, starszym - w płetwach.

Konsekwencje dysplazji

Ignorowanie choroby prowadzi do nieodwracalnych zmian w chodzie, zaniku mięśni, kompensacyjnego skrzywienia kręgosłupa, skrócenia chorej kończyny. Wśród następstw nieleczonej dysplazji stawów biodrowych są dyskomfort, ograniczenie ruchu, płaskostopie.

W przypadku braku terapii dziecko może stać się niepełnosprawne, cierpieć przez całe życie z powodu powikłań choroby (osteochondroza, neoartroza, dysplastyczna koksartroza).

Zaawansowane formy choroby są trudne do zatrzymania. Aby uniknąć tych problemów, wystarczy uważnie monitorować stan dziecka i skonsultować się z lekarzem w odpowiednim czasie. Pełne wyzdrowienie jest możliwe przy ścisłym przestrzeganiu zaleceń ortopedy.

Dysplazja

Dysplazja (z greckiego. Dys - naruszenie + plaseo - forma) - nieprawidłowy rozwój tkanek, narządów lub części ciała. Jednym z najczęstszych typów dysplazji jest dysplazja stawu biodrowego..

Stawy biodrowe wspierają kręgosłup, górną i dolną część tułowia, są elastyczne dzięki połączeniu głowy kości udowej z panewką za pomocą więzadeł oraz zapewniają swobodę ruchów w kilku kierunkach.

W przypadku dysplazji stawów biodrowych pojawiają się zaburzenia w rozwoju podstawy kostno-stawowej, głównych części artykulacji aparatu mięśniowo-więzadłowego, obserwuje się ich nieprawidłowe położenie względem siebie. Powstawanie takich zaburzeń następuje w wyniku narażenia na niektóre czynniki endogenne i egzogenne w okresie wewnątrzmacicznego rozwoju płodu.

Dysplazja stawów biodrowych występuje u 2-3% niemowląt. Dysplazja dziecięca występuje częściej u dziewcząt: 80% rozpoznań dotyczy noworodków płci żeńskiej. Rodzinne przypadki patologii są rejestrowane u 25-30% pacjentów i są przenoszone przez linię matczyną. Około 80% przypadków dysplazji jest spowodowanych uszkodzeniem lewego stawu biodrowego.

Pod warunkiem wczesnego wykrycia i rozpoczęcia odpowiedniej terapii pod nadzorem ortopedy możliwa jest odbudowa uszkodzonych struktur i całkowite wyleczenie..

Zauważono, że na częstość występowania tej patologii w różnych regionach mają wpływ cechy rasowe i etniczne, warunki środowiskowe i tradycje opieki nad dziećmi. Stąd w Niemczech i krajach skandynawskich dysplazja stawu biodrowego jest notowana częściej niż w południowych Chinach czy Afryce..

Przyczyny i czynniki ryzyka

Główną przyczyną nieprawidłowości w rozwoju tkanki chrzęstnej, kostnej i mięśniowej są nieprawidłowości genetyczne..

Oprócz predyspozycji genetycznych na występowanie dysplazji wpływają inne czynniki ryzyka, które powstają w okresie embrionalnym i poporodowym życia dziecka i wpływają na ukształtowanie się i rozwój tkanki łącznej płodu:

  • wpływ na płód substancji toksycznych (narkotyki, pestycydy, alkohol, środki odurzające) i agresywnych czynników fizycznych (promieniowanie, promieniowanie jonizujące);
  • choroby wirusowe w czasie ciąży;
  • zaburzenia endokrynologiczne, anemia, choroby nerek, serca, naczyń krwionośnych, wątroby u przyszłej matki;
  • wyraźna wczesna zatrucie kobiet w ciąży;
  • niezdrowa dieta w ciąży, niedobór witamin, niedobór witamin B i E;
  • niekorzystna sytuacja ekologiczna w regionie zamieszkania;
  • naruszenie struktury mięśniówki macicy;
  • podwyższony poziom progesteronu w ostatnim trymestrze ciąży;
  • zmniejszenie objętości płynu owodniowego poniżej normalnego poziomu;
  • prezentacja miednicy płodu (płód opiera się o dolną część macicy miednicą, a nie głową);
  • duży płód jest zwiększonym czynnikiem ryzyka rozwoju patologii stawów biodrowych, ponieważ jeśli lokalizacja płodu w macicy zostanie zaburzona, zwiększa się prawdopodobieństwo przemieszczenia kości;
  • ton macicy podczas porodu;
  • ciasne pieluszki.

Postępująca dysplazja u dzieci może być poważna.

Formy dysplazji stawów biodrowych

  • Forma panewki (wrodzona) dysplazja jest wrodzoną anomalią anatomiczną spowodowaną nieprawidłową budową panewki. Ucisk głowy kości udowej powoduje deformację, przemieszczenie i skrzywienie chrząstki rąbka, zlokalizowanej wzdłuż krawędzi panewki stawu. Torebka stawowa jest rozciągnięta, panewka stawowa staje się eliptyczna, następuje kostnienie chrząstki, przemieszcza się głowa kości udowej.
  • Epiphyseal (dysplazja Mayera) - dotyczy bliższej okolicy kości udowej. Występuje sztywność stawów, patologiczne zaburzenia kąta szyjno-trzonowego, jego zmiana w kierunku narastania lub zmniejszania, może dojść do deformacji kończyn.
  • Dysplazja rotacyjna to deformacja wzajemnej lokalizacji kości w płaszczyźnie poziomej. Stopa końsko-szpotawa jest objawem dysplazji rotacyjnej..

Dysplazja stawów biodrowych może być również wrodzona lub nabyta (pierwsze objawy dysplazji stawów pojawiają się i nasilają po pierwszym roku życia).

Gradacja

Dysplazja wyróżnia się w trzech stadiach, różniących się stopniem nasilenia oraz obrazem klinicznym i radiologicznym:

  1. Pre-dislocation („łagodna dysplazja”). Diagnozuje się pewne nieprawidłowości w tworzeniu stawu biodrowego: rozciągnięte włókna mięśniowe i więzadła, głowa kości udowej znajduje się w skośnej panewce, podczas gdy powierzchnia panewki pozostaje praktycznie niezmieniona.
  2. Podwichnięcie. Występuje spłaszczenie powierzchni stawowej panewki i przemieszczenie szyjki i głowy kości udowej na zewnątrz i do góry w stosunku do jamy stawowej w granicach stawu.
  3. Przemieszczenie. Charakteryzuje się głębokimi deformacjami kości, tkanki chrzęstnej, mięśniowej. Głowa kości udowej porusza się całkowicie do góry, opuszczając brzeg panewki. Rozwija się dysfunkcja mięśni kończyny dolnej, w odcinku lędźwiowym tworzy się patologiczne skrzywienie kręgosłupa.

Pierwsze objawy dysplazji stawu biodrowego można rozpoznać już w szpitalu, zanim rodzice dziecka zaczną się skarżyć.

Objawy dysplazji stawu biodrowego

Dysplazja stawu biodrowego objawia się następującymi zaburzeniami w rozwoju tkanki chrzęstnej, kostnej i mięśniowej:

  • dysproporcja powierzchni przegubowych: spłaszczenie panewki, która przyjmuje kształt eliptyczny z kulistym kształtem głowy kości udowej;
  • wydłużenie torebki stawowej;
  • niedorozwój więzadeł.

Pierwsze objawy dysplazji stawu biodrowego można zdiagnozować już w szpitalu, zanim rodzice dziecka skarży się:

  • asymetria fałdów skórnych. Liczba fałd wzrasta na jednym udzie, w pozycji na brzuchu fałdy z jednej strony znajdują się wyżej i głębiej;
  • Zespół poślizgu Marksa-Ortolaniego: głowa kości udowej ślizga się z charakterystycznym kliknięciem, gdy nacisk jest na oś biodra, a kończyny są wyciągane na boki. W okresie zwiększonego napięcia mięśniowego (począwszy od tygodnia życia) objaw ustępuje;
  • skrócenie jednej nogi w porównaniu z drugą, o czym decyduje wysokość rzepki: po stronie zdrowej staw znajduje się wyżej niż dotknięty;
  • ucisk podczas rozszerzenia biodra możliwe jest rozdzielenie kończyn nie więcej niż o 60 ° (normalnie kończyny zgięte w kolanach są rozstawione pod kątem 80–90 °). Objaw jest niezawodny do czasu wzrostu napięcia włókien mięśniowych, tylko w pierwszych dniach życia.

Ostateczna formacja stawów kończy się, gdy dziecko zacznie samodzielnie chodzić. Wraz z postępem zmian w składnikach tkanki łącznej stawu wyróżnia się oznaki późnych stadiów dysplazji stawu biodrowego:

  • późne wstawanie i późne rozpoczęcie chodzenia;
  • zaburzenia chodu (chodzenie z palcem do wewnątrz, kulawizna, „kaczy chód”, czyli kołysanie się z boku na bok);
  • dolegliwości bólowe, ból stawu biodrowego i pleców;
  • rozwój nadmiernej lordozy lędźwiowej;
  • zmęczenie, niestabilność stawu biodrowego po wysiłku lub długim spacerze.

Dysplazja stawu biodrowego występuje częściej w Niemczech i Skandynawii niż w południowych Chinach czy Afryce..

Wraz z głównymi objawami można zidentyfikować współistniejące objawy dysplazji:

  • torticollis;
  • naruszenie odruchu wyszukiwania i ssania;
  • zanik mięśni w dotkniętym obszarze;
  • miękkość kości czaszki;
  • zmniejszona pulsacja tętnicy udowej od strony zmienionego stawu;
  • koślawe lub szpotawe położenie stopy.

Diagnostyka

Badanie zewnętrzne i badanie palpacyjne wykonywane są za pomocą badań ortopedycznych w celu wykrycia zespołu poślizgnięcia, objawów ograniczonego odwodzenia kończyn dolnych, asymetrycznych fałdów skórnych i skrócenia kończyny.

Zidentyfikowane odchylenia szczegółowo bada się metodami diagnostyki instrumentalnej:

  • USG stawów biodrowych. Ze względu na brak ekspozycji na promieniowanie ultradźwięki można wykonywać wielokrotnie, aby ocenić stan struktur tkanki łącznej w dynamice. Metoda pozwala zidentyfikować odchylenia w strukturze tkanki łącznej, obliczyć kąt pogłębienia stawu biodrowego;
  • Badanie rentgenowskie - ustala anatomiczną zależność kości uda i miednicy, ustawienie głowy kości udowej w stosunku do brzegów panewki. Radiografia nie jest gorsza pod względem niezawodności niż ultradźwięki, ale ma wiele wad (ekspozycja na promieniowanie, dodatkowe manipulacje w celu wizualizacji, niemożność oceny stanu odchylenia w strukturze kości, chrząstki, stawów). Radiografia potwierdza również wtórne objawy koksartrozy u dorosłych;
  • rezonans magnetyczny i / lub tomografia komputerowa jest zalecana podczas planowania interwencji chirurgicznej i służy do uzyskania obrazu klinicznego w różnych projekcjach;
  • artrografia i artroskopia - inwazyjne metody diagnostyczne, przepisuje się je w ciężkich przypadkach dysplazji w celu uzyskania szczegółowych informacji o stawie.

Dysplazja dziecięca występuje częściej u dziewcząt: 80% rozpoznań dotyczy noworodków płci żeńskiej.

Leczenie dysplazji stawu biodrowego

W zależności od nasilenia procesu dysplastycznego stosuje się metody zachowawcze (w łagodniejszych postaciach) i operacyjne (w przypadku podwichnięcia lub zwichnięcia stawu)..

Celem leczenia zachowawczego dysplazji jest normalizacja anatomicznego kształtu stawu biodrowego i zachowanie funkcji motorycznej. Stosowane są następujące metody:

  • masaż;
  • utrzymanie prawidłowego ustawienia stawów biodrowych. Aby to zrobić, użyj szerokiego otulacza, a także specjalnych przyrządów ortopedycznych do mocowania stawów biodrowych w prawidłowej pozycji - spodnie ortopedyczne, poduszka Frejka, elastyczne szyny Vilensky'ego i Volkova, strzemiona Pavlika, szelki mocujące;
  • zamknięta redukcja zwichnięcia z chwilowym unieruchomieniem kończyny (nałożenie sztywnego bandaża). Metodę stosuje się w ciężkich przypadkach chorób i tylko u dzieci poniżej 5 roku życia;
  • Gimnastyka wyrównawcza - wykonywana przy każdej zmianie pieluchy lub owinięciu, kilkakrotnie rozsuwając i łącząc nóżki dziecka. Pływanie na brzuchu jest również skuteczne;
  • zabiegi fizjoterapeutyczne (elektroforeza chlorku wapnia lub lidazy, aplikacje z parafiną, ozokerytem, ​​terapia błotna);
  • trakcja szkieletowa (trakcja) uszkodzonego stawu;

Chirurgiczne metody leczenia dysplazji stawu biodrowego obejmują:

  • otwarta redukcja patologicznego zwichnięcia stawu biodrowego;
  • osteotomia korekcyjna - korekcja deformacji głowy kości udowej i powierzchni stawowych;
  • endoprotetyka (wymiana chorego stawu na sztuczny u dorosłych).

Możliwe komplikacje i konsekwencje

Postępująca dysplazja u dzieci może prowadzić do poważnych konsekwencji:

  • zmiana chodu i postawy;
  • płaskostopie;
  • dysplastyczna koksartroza w wieku dorosłym;
  • skrzywienie kręgosłupa;
  • skolioza;
  • osteochondroza;
  • neoartroza;
  • dyspozycja narządów wewnętrznych;
  • martwica tkanki głowy kości udowej.

Rodzinne przypadki dysplazji stawów biodrowych są odnotowywane u 25-30% pacjentów i są przenoszone przez linię matczyną.

Prognoza

Przy wczesnym wykryciu i rozpoczęciu odpowiedniej terapii pod nadzorem ortopedy rokowanie jest korzystne, możliwa jest odbudowa uszkodzonych struktur i całkowite wyleczenie..

Zapobieganie

Aby zapobiec rozwojowi dysplazji stawów biodrowych u noworodków, przestrzega się następujących środków zapobiegawczych:

  • zapobieganie negatywnym skutkom dla płodu, w tym odmowa kobiety ciężarnej od złych nawyków, minimalizacja przyjmowania przez nią leków;
  • regularne wykonywanie zaplanowanego badania USG w celu identyfikacji i prawidłowej prezentacji zamka;
  • kontrola napięcia mięśni gładkich macicy;
  • obowiązkowe badanie noworodków należących do grupy ryzyka: dzieci z obciążoną dziedzicznością na tej podstawie, należące do kategorii dużych, ze zdeformowanymi stopami, noworodki płci żeńskiej;
  • racjonalne odżywianie i aktywny tryb życia matki w okresie ciąży i karmienia piersią;
  • bezpłatne pieluszki;
  • używanie pieluch, które nie uciskają miednicy.
Top