Kategoria

Popularne Wiadomości

1 Masaż
Dlaczego powrót boli po prawej stronie: przyczyny naruszeń
2 Nadgarstek
Jakie są konsekwencje osteochondrozy szyjki macicy i jakie są one niebezpieczne?
3 Kolana
Ból pod prawym łopatką
Image
Główny // Nadgarstek

Dysplazja stawu biodrowego u dorosłych i dzieci: przyczyny, rozpoznanie, leczenie, konsekwencje


Dysplazja stawu biodrowego jest wrodzoną chorobą, która bez odpowiedniego leczenia z dużym prawdopodobieństwem może doprowadzić do zwichnięcia lub podwichnięcia głowy kości udowej. Dysplazja to niedorozwój tkanki łącznej biorącej udział w jej tworzeniu, w tym aparatu więzadłowego. Stopień niedorozwoju jest bardzo zróżnicowany, od łagodnej hipermobilności do poważnych upośledzeń ruchowych.

Dysplazja stawu biodrowego osoby dorosłej na zdjęciu rentgenowskim

Co to jest dysplazja stawu biodrowego

Ta koncepcja obejmuje dość szeroki zakres zmian patologicznych w stawie biodrowym:

  • niestabilność noworodków;
  • dysplazja panewki;
  • podwichnięcie biodra;
  • prawdziwe zwichnięcie biodra.

Dysplazji towarzyszą wyraźne zaburzenia biomechaniki ruchów bioder, co prowadzi do przeciążenia chrząstki stawowej i wczesnego rozwoju choroby zwyrodnieniowej stawów u młodych ludzi. Dlatego bardzo ważne jest jak najwcześniejsze rozpoznanie dysplazji stawu biodrowego u dziecka, ponieważ bez leczenia prowadzi to do niepełnosprawności. Rodzice mogą podejrzewać tę chorobę na podstawie asymetrii fałdów skórnych na udach, skrócenia nogi i ograniczenia ruchomości biodra przy odsuwaniu nogi w bok.

Na całym świecie dysplazja jest szeroko rozpowszechnioną chorobą wrodzoną - średnia zapadalności waha się od 2 do 4%. Płeć żeńska jest znacznie bardziej podatna na tę chorobę - aż 80% wszystkich pacjentek to dziewczynki. Istnieje również wyraźna zależność rasowa i etniczna. U ludów skandynawskich częstość występowania sięga 4%, u Europejczyków 1-2%, u południowych Chińczyków, Murzynów i Indian w Ameryce Południowej, prawie nigdy nie występuje, a Indianie Ameryki Północnej są najbardziej podatni na tę patologię.

Film dotyczący biomechaniki dysplazji

Dlaczego występuje dysplazja stawu biodrowego: przyczyny i mechanizmy rozwoju

Cały szereg przyczyn prowadzi do wystąpienia dysplazji stawu biodrowego. W pewnych okolicznościach prawdopodobieństwo jego wystąpienia wzrasta kilkakrotnie. Czynniki predysponujące:

  1. Dziedziczna predyspozycja - u dzieci, których rodzice chorowali na dysplazję, występuje 12 razy częściej.
  2. Prezentacja piersi płodu zwiększa dziesięciokrotnie prawdopodobieństwo wystąpienia dysplazji stawu biodrowego.
  3. Toksykoza kobiet w ciąży.
  4. Niski poziom wody podczas ciąży.
  5. Ciąża mnoga.
  6. Duża waga dziecka przy urodzeniu.
  7. Medyczna korekta ciąży (podawanie różnych leków w celu utrzymania ciąży).

Istnieje kilka teorii na temat występowania dysplazji stawu biodrowego. W ramach teorii hormonalnej przyjmuje się, że jednym z kluczowych czynników rozwoju patologii jest brak równowagi między estrogenami a progesteronem. W eksperymencie na szczurach (https://link.springer.com/article/10.1007/BF00266341) wykazano, że zwiększona zawartość estrogenu zapobiega rozwojowi dysplazji, natomiast wzrost stężenia progesteronu sprzyja jej powstawaniu.

W ramach teorii mechaniki dużą wagę przywiązuje się do czynników mechanicznych działających na płód w okresie jego intensywnego wzrostu. Tak więc dużym rozmiarom płodu i jego prezentacji na miednicy towarzyszy bardziej intensywny wpływ sił deformujących na staw biodrowy. Co ostatecznie prowadzi do jego niestabilności, zwichnięcia lub podwichnięcia.

To interesujące! W przypadku ludzi, których tradycje przewidują ciasne owinięcie dzieci, częściej występuje dysplazja stawu biodrowego (https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S0031395514001461?via%3Dihub).

Mechanizm rozwoju dysplazji stawu biodrowego jest bezpośrednio związany z jej anatomicznymi i fizjologicznymi cechami u dzieci. U dzieci panewka jest bardziej płaska, znajduje się prawie pionowo (u dorosłych - ukośnie), aparat więzadłowy jest bardziej elastyczny. Zatrzymanie głowy kości udowej w panewce odbywa się za pomocą więzadła okrągłego, wargi stawowej i aparatu więzadłowego.

W zależności od tego, który z elementów stawu biodrowego jest głównie dotknięty, wyróżnia się następujące formy dysplazji:

  1. Panewkowy - związany z naruszeniem rozwoju samej panewki.
  2. Dysplazja rotacyjna - spowodowana naruszeniem geometrii kości w płaszczyźnie poziomej.
  3. Dysplazja związana z niedorozwojem górnej kości udowej.

Zaburzenia rozwojowe jednego z wymienionych elementów stawu biodrowego prowadzą do tego, że głowa kości udowej nie może pozostać w panewce - przesuwa się na zewnątrz i do góry. Przy częściowym wyjściu powierzchni stawowej głowy poza jamę rozwija się podwichnięcie głowy. Wraz z postępem procesu powierzchnie stawowe jamy i głowa tracą kontakt, a warga stawowa jest schowana w stawie - tak rozwija się prawdziwe zwichnięcie biodra.

Jak manifestuje się dysplazja stawu biodrowego - objawy i oznaki

Rodzice niemowlęcia mogą sami podejrzewać obecność dysplazji stawu biodrowego. Typowe znaki:

  • skrócenie uda;
  • ograniczenia w odwodzeniu bioder (w pozycji leżącej nogi dziecka, zgięte w stawach kolanowych i biodrowych, są zgięte na boki, jeśli między nimi powstanie kąt mniejszy niż 160 ° - prawdopodobieństwo dysplazji jest bardzo duże);
  • objaw „kliknięcia” (naukowo nazywa się to objawem Marksa-Ortolaniego) - kliknięcie można usłyszeć po stronie dotkniętej chorobą, gdy zgięte nogi są powoli rozsuwane. W tym samym czasie dotknięta noga drga trochę..
  • asymetria skórnych fałdów pachwinowych, pośladkowych i podkolanowych - asymetria jest najbardziej widoczna u dzieci powyżej 2 miesiąca życia.

W przypadku zmian obustronnych może nie występować asymetria fałdów skórnych.

Rozpoznanie dysplazji u dzieci

Można podejrzewać dysplazję stawu biodrowego u noworodka jeszcze w szpitalu. Jeśli podejrzewasz patologię, lekarze zdecydowanie zalecają skontaktowanie się z ortopedą dziecięcym w ciągu 3 tygodni po wypisie. Dzieci z wątpliwą diagnozą i dużą liczbą czynników ryzyka są badane przez specjalistę co 3 miesiące.

Rozpoznanie dysplazji stawu biodrowego u dzieci obejmuje:

  1. Badanie kliniczne dziecka przez ortopedę. Podczas badania lekarz ocenia symetrię nóg, stwierdza obecność lub brak objawu Marksa-Ortolaniego.
  2. RTG stawów biodrowych. Wykonywany jest tylko dla dzieci powyżej 3 miesiąca życia, ponieważ w młodszym wieku ta metoda diagnostyczna nie jest skuteczna.
  3. Ultrasonografia stawu biodrowego - „złoty standard” w diagnostyce dysplazji.

Ostateczna diagnoza jest postawiona tylko wtedy, gdy występują objawy kliniczne wraz z instrumentalnymi zmianami patologicznymi w stawach..

Konsekwencje dysplazji stawu biodrowego

Niewielkie zmiany w stawach spowodowane dysplazją w młodym wieku mogą nie ujawniać się przez długi czas. Ale wraz z wiekiem wzrasta prawdopodobieństwo wystąpienia dysplastycznej koksartrozy. Co więcej, im wyraźniejsze zmiany patologiczne, tym wcześniej powstaje koksartroza. U niektórych pacjentów rozwija się już w wieku 25-27 lat. Zwykle pierwsze objawy koksartrozy pojawiają się wraz ze spadkiem aktywności fizycznej, u kobiet bardzo często objawia się w czasie ciąży.

Typowe objawy dysplastycznej koksartrozy to nagły początek i szybki postęp. Najpierw pojawia się dyskomfort podczas ruchu, a następnie ból i ograniczenie ruchomości stawów. W miarę postępu choroby powstaje błędne ustawienie biodra - noga w stawie biodrowym jest zwrócona na zewnątrz i lekko zgięta.

W przypadku ciężkiej dysplazji, objawiającej się prawdziwym zwichnięciem stawu biodrowego i jego przedwczesną repozycją, możliwe jest powstanie wadliwego stawu rzekomego. We współczesnym świecie ta komplikacja praktycznie nie występuje z powodu dobrej diagnozy..

Metody leczenia

Wiele badań (tutaj tylko jedna recenzja - https://insights.ovid.com/pubmed?pmid=12089497) wykazało, że w 96% przypadków zmiany patologiczne zidentyfikowane w stawie biodrowym u noworodków za pomocą USG samoistnie ustępują w ciągu 6 tygodni... Leczeniu powinny poddać się tylko te dzieci, u których objawy patologiczne utrzymują się dłużej niż 1,5 miesiąca. Leczenie w tym przypadku należy rozpocząć jak najwcześniej..

U dzieci stosuje się głównie leczenie zachowawcze, polegające na zastosowaniu różnych struktur utrzymujących biodro w określonej pozycji. W przypadku małych dzieci stosuje się miękkie struktury elastyczne, na przykład bandaż ortopedyczny uprzęży Pavlik. Noszenie bandaża jest koniecznie uzupełnione terapią ruchową ze specjalnie zaprojektowanymi kompleksami ćwiczeń i masażem mięśni pośladkowych.

W ciężkim przypadku dysplazji z prawdziwym zwichnięciem stawu biodrowego wykonuje się jednoetapową redukcję głowy, a następnie nałożenie gipsu. Tynkowanie stosuje się u dzieci w wieku od 2 do 6 lat. W skrajnych przypadkach u dzieci poniżej 8 roku życia stosuje się trakcję szkieletową. Czas unieruchomienia gipsu może wynosić kilka miesięcy.

U dzieci w starszej grupie wiekowej, przy nieskuteczności terapii zachowawczej, wykonuje się operacje korekcyjne. Znanych jest kilka odmian:

  1. Otwarta redukcja zwichnięcia.
  2. Osteotomia kości udowej - wykonuje się chirurgiczną reorientację głowy kości udowej. Pomaga to ustabilizować pozycję głowy i stymuluje rozwój panewki (https://insights.ovid.com/crossref?an=01241398-201909000-00014).
  3. Osteotomia panewki to zmiana konfiguracji panewki. Celem tych operacji jest zwiększenie pokrycia głowy kości udowej. Osiąga się to różnymi metodami: osteotomia podwójna i potrójna, operacja Saltera / Pembertona, osteotomia Chiariego i inne operacje.

Rokowanie w dysplazji stawu biodrowego jest bardzo dobre. Wczesne rozpoczęcie leczenia w większości przypadków pozwala na całkowite przywrócenie funkcji stawów. Bez leczenia ta patologia prowadzi do koksartrozy, która wymaga dalszej endoprotezoplastyki stawów..

Jak rozpoznać dysplazję stawów biodrowych u niemowlęcia

W przypadku dysplazji stawów biodrowych u niemowląt dochodzi do naruszenia kontaktu między krawędzią kości udowej a panewką, w której głowa kości udowej powinna być całkowicie zlokalizowana. W zależności od nasilenia procesu pediatrzy wyróżniają kilka etapów patologii. Jeśli całkowicie nie ma kontaktu miednicy z kością udową, a kość udowa porusza się swobodnie poza stawem, rozpoznaje się zwichnięcie. Kiedy kontakt jest częściowo zerwany, mówimy o podwichnięciu. W przypadku prewichnięcia centrowanie głowy kości udowej w stosunku do środka panewki jest zaburzone.

Jeśli stwierdzisz dysplazję stawów biodrowych u niemowlęcia przed osiągnięciem półtora miesiąca i podejmiesz leczenie w odpowiednim czasie, możesz uniknąć patologicznych zmian w rozwoju całego układu biodrowego.

Środki diagnostyczne do wykrywania dysplazji stawu biodrowego u dzieci

Bezpośrednio po urodzeniu dziecka lekarze oceniają pracę ważnych narządów i układów, po czym muszą sprawdzić symetrię fałd na ciele dziecka. W przypadku asymetrii fałdów pachwinowych i pośladkowych wymagana jest konsultacja ortopedyczna. Za pomocą prostych testów określa chorobę na podstawie jej zewnętrznych objawów.

Istnieją trzy znaki, których obecność umożliwia postawienie wstępnej diagnozy:

  • Podczas rozmnażania bioder dziecka występuje ograniczenie, następuje skrócenie nogi od strony zmiany.
  • Kiedy nogi są zgięte w kolanach i gdy są rozwarte w stawie biodrowym, słychać charakterystyczne kliknięcie.
  • U starszych dzieci, z całkowitym zwichnięciem stawu biodrowego, kaczy chód - chromanie przestankowe.

Ponieważ podobne objawy mogą również wystąpić z powodu naruszenia napięcia mięśniowego, ważne jest, aby potwierdzić diagnozę za pomocą badania instrumentalnego. Do tych celów można użyć:

  • Ultradźwięk;
  • prześwietlenie;
  • MRI lub CT.

Każdy zabieg ma przeciwwskazania i ograniczenia wiekowe..

USG stawów biodrowych

Fale ultradźwiękowe są używane w medycynie od dziesięcioleci. Ta metoda obrazowania jest uważana za najbezpieczniejszą i najbardziej skuteczną. Ultrasonografia jest wskazana dla niemowląt od urodzenia, nie ma przeciwwskazań. Fale dźwiękowe nie przenoszą obciążenia radiacyjnego, dlatego w żaden sposób nie wpływają na pracę narządów wewnętrznych.

Nie ma potrzeby wcześniejszego przygotowania się do zabiegu. USG stawów biodrowych wykonuje się w specjalistycznym gabinecie. Aby go ukończyć, nie musisz niczego zabierać ze sobą. Do badania dziecko kładzie się na kanapie z jednej strony z kolanami ugiętymi do brzucha. Skóra jest nawilżona specjalnym żelem, który ułatwia ruch czujnika.

Za pomocą specjalnej instalacji na monitorze wyświetlane są wibracje dźwiękowe. Do rozszyfrowania wyników stosuje się prawo optyki geometrycznej: w ośrodku jednorodnym drgania dźwięku rozchodzą się liniowo, w ośrodku heterogenicznym załamują się i tworzą swoisty wzór. Badając to, lekarz ocenia kształt panewki, położenie głowy kości udowej, kształt pierścieni kostnych i chrzęstnych, odbicie chrząstkowej krzywizny panewki. Wyniki badania przekazywane są rodzicom dziecka zaraz po zakończeniu sesji.

Do oceny patologii stosuje się technikę Graf. Diagnosta wyświetla staw w określonej płaszczyźnie i oblicza parametry linii i kątów kości i chrząstki. Podsumowując, wskazano wartość liczbową kątów. Ortopeda przyjmuje za podstawę wskaźnik wskaźników. Wszelkie nieprawidłowości mogą wskazywać na całkowite zwichnięcie lub decentrację kości udowej.

Aby uzyskać obiektywne wyniki, ważne jest, aby dziecko podczas zabiegu zajęło prawidłową pozycję, pozostało spokojne i nieruchome, w przeciwnym razie diagnosta nie będzie w stanie określić kątów i linii. Idealnym stanem dziecka podczas badania jest głęboki sen, brak kolki i ząbkowania.

Do wyników dołączone jest zdjęcie, które lekarz może wykorzystać w kontrowersyjnych momentach do konsultacji z innymi specjalistami.

Diagnostyka rentgenowska

Bezwzględnym przeciwwskazaniem do diagnostyki rentgenowskiej jest wiek dziecka do trzech miesięcy. U dzieci w tym wieku część jamy panewkowej i głowa kości biodrowej składa się z chrząstki, więc nie można zobaczyć patologii na zdjęciu. Ponadto metoda badania rentgenowskiego jest przeciwwskazana:

  • cierpiących na niedobór odporności spowodowany zahamowaniem czynności szpiku kostnego;
  • pacjenci z idiopatyczną osteoporozą;
  • wcześniaki i ciężko chore dzieci;
  • dzieci z chorobami nerek i wątroby.

Aby uzyskać wiarygodne wyniki, chore dziecko musi zająć określoną pozycję i naprawić ją przez kilka minut. Sam nie będzie w stanie tego zrobić, dlatego dziecko musi najpierw zostać uśpione.

Zabieg wykonywany jest w pozycji leżącej, nogi dziecka są prostowane i wyciągane, a następnie lekko przesunięte do wewnątrz. Miednica musi ściśle przylegać do kasety. Okolice narządów płciowych przykryte są ołowianym fartuchem.

Sesja naświetlania trwa kilka sekund. Po jego zakończeniu obraz uzyskany z kaset jest przekazywany do rąk.

Lekarz może zobaczyć istniejące zmiany patologiczne na zdjęciach za pomocą DTBS. Najważniejsze jest, aby je poprawnie zinterpretować. W tym celu stosuje się schemat Hilgenreinera, zgodnie z którym przeprowadzana jest analiza głównych wskaźników połączenia:

  • dno jamy przedsionkowej;
  • rozmiary kątów panewki;
  • odległości od linii Hilgenreinera do tablic metafizycznych.

Wszelkie odchylenia od normy w prawo lub w lewo wskazują na obecność patologii. Zaletą stosowania tego schematu jest to, że pozwala on stworzyć wolumetryczną projekcję stawu biodrowego i wykryć w nim zmiany patologiczne nawet na najwcześniejszych etapach choroby..

Studiując zdjęcie rentgenowskie w kierunku dysplazji stawu biodrowego u dzieci, specjalista może również zastosować schemat Reinberga lub Ombredana. Zasada dekodowania dla wszystkich metod badawczych jest podobna: diagnosta przyjmuje za podstawę linie, które mogą wskazywać punkty odchylenia od normy.

MRI i CT

Chrząstkową część panewki u niemowląt i dzieci powyżej pierwszego roku życia można badać za pomocą CT (tomografia komputerowa) i MRI (rezonans magnetyczny). Ta diagnoza dysplazji stawu biodrowego u noworodków jest przeprowadzana w znieczuleniu ogólnym. Jako znieczulenie stosuje się leki o krótkotrwałym działaniu, które są szybko usuwane z organizmu. Wskazania do zabiegu to:

  • przedoperacyjna lub pooperacyjna ocena zwichnięcia;
  • ocena stanu wszystkich części stawu biodrowego: warg panewki, torebki i tkanki chrzęstnej;
  • monitorowanie występowania powikłań pooperacyjnych, takich jak martwica głowy kości udowej.

Ponieważ organizm dziecka jest bardzo wrażliwy na promieniowanie, takie metody są stosowane tylko w przypadku szczególnych problemów diagnostycznych, gdy możliwości innych technik zostały wyczerpane, a korzyści z diagnozy przewyższają prawdopodobne ryzyko. Skan MRI i TK pozwala zobaczyć cechy strukturalne wszystkich elementów stawu biodrowego, zidentyfikować najmniejsze odchylenia od normy i dokonać najpełniejszego opisu choroby.

Co to jest dysplazja stawu biodrowego: objawy, leczenie

Jeszcze w szpitalu położniczym lekarze badają noworodki pod kątem dysplazji stawu biodrowego. Jest to dość powszechna choroba wrodzona związana z układem mięśniowo-szkieletowym, która może znacząco obniżyć jakość życia człowieka. Daje się odczuć zarówno w pierwszym roku życia, kiedy maluch dopiero zaczyna uczyć się chodzić, jak i znacznie później, nawet już w wieku dorosłym. Wystarczająco wysoka częstotliwość diagnozy wymaga od rodziców znajomości przyczyn i objawów choroby, stopniowania stopni patologii w zależności od stopnia zaawansowania przebiegu, rokowań dla skutecznego wyleczenia, jakie konsekwencje i zagrożenia czekają w przypadku przedwczesnego rozpoczęcia leczenia lub podjęcia niepełnego zestawu środków terapeutycznych.

Co to jest dysplazja stawu biodrowego

W Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób zaliczana jest do rubryki deformacji narządu ruchu (wady rozwojowe), zaliczana jest do dolegliwości stawowych. To współczesna nazwa choroby, którą wcześniej nazywano w prosty sposób - niższość stawów. Zgodnie z terminologią medyczną dysplazja jest pojęciem zbiorowym, jest to przekształcenie tkanek, komórek, narządów lub części ciała w stan nienormalny. W tym przypadku, jak sama nazwa wskazuje (w skrócie DTBS), mówimy o naruszeniu rozwoju stawu biodrowego.

Dysplazja nóg jest dość powszechna; ze stawów obwodowych najbardziej podatne na zmiany są stawy kolanowe i biodrowe. Termin dysplazja oznacza wadę wrodzoną, tj. jest to dysfunkcja rozwojowa. Dysplazja stawu biodrowego to stan charakteryzujący się nieprawidłowym tworzeniem i dojrzewaniem elementów stawów miednicy. Takimi elementami mogą być torebka stawowa, wnęka, nasady, więzadła, łąkotki, płytka chrzęstna, nerwy, otaczające tkanki miękkie..

Dysplazja wrodzona występuje w wyniku opóźnionego lub nieprawidłowego tworzenia się struktur w okresie prenatalnym (w późnych stadiach rozwoju embrionalnego) i / lub w okresie bezpośrednio po urodzeniu dziecka. Dysplazja stawów biodrowych u osoby dorosłej jest raczej rzadkim zjawiskiem, w większości przypadków jest konsekwencją niecałkowicie wyleczonej wrodzonej choroby wieku dziecięcego.

Jak manifestuje się dysplazja stawu biodrowego?

Aby zrozumieć, czym jest TPA, konieczne jest przestudiowanie opisu choroby, listy objawów, jej odmian i etapów. W rzeczywistości dysplazja nie jest chorobą, ponieważ nazywa się patologiczne zmiany w strukturze stawu biodrowego, których anatomia normalnie gwarantuje mobilność, zapewniając ruch we wszystkich płaszczyznach.

Dysplastyczny typ rozwoju stawów biodrowych jest skrajną granicą normy. W jego trakcie następuje zmiana anatomicznego, histologicznego stanu stawu, zaburzona zostaje funkcjonalność kończyny. U noworodków z podobnymi odchyleniami można zaobserwować różne etapy rozwoju procesu patologicznego i, odpowiednio, nasilenie ograniczenia możliwości organizmu.

Za postać ciężką uważa się stan charakteryzujący się rozbieżnością między wielkością głowy kości udowej a panewką, która jest integralną częścią masywnej kości miednicy. W przypadku utraty kontaktu biodro przemieszcza się, gdy głowa całkowicie wychodzi poza zagłębienie w kształcie miseczki, następuje zwichnięcie biodra.

Rozróżnij dysplazję jednostronną i obustronną (patologia po prawej i lewej stronie). Zauważono, że lewy staw cierpi częściej, co tłumaczy się specyfiką pozycji wewnątrzmacicznej płodu, w której lewa noga dziecka jest silniej ściśnięta. Procesy prawostronne i obustronna dysplazja są mniej powszechne.

Rodzaje i stadia dysplazji stawu biodrowego u dzieci

Obawiając się przeoczenia poważnej patologii układu mięśniowo-szkieletowego, ortopedzi u noworodków ujawniają obecność odchyleń i stopień uszkodzenia. Sformułowana dźwięczna diagnoza „dysplazji stawu biodrowego” nie zawsze oznacza zwichnięcie stawu biodrowego, często oznacza to łagodniejszą postać.

Jak więc dowiedzieć się, co to jest - dysplazja stawów u dzieci. Medycyna klasyczna opracowała kryteria klasyfikacji choroby, oceny ciężkości stanu pacjenta, konsekwencji naruszeń.

Dysplazja kończyn dolnych jest prezentowana w kilku formach. W zależności od charakteru i głębokości zmiany patologicznej wyróżnia się następujące stopnie patologii:

    fizjologiczna niedojrzałość (niedorozwój lub opóźnienie) - podczas badania kończyny nie są wykrywane wady strukturalne, powierzchnie są prawidłowo wyrównane. To najłatwiejsza forma, inicjał. Ten stan graniczny to w rzeczywistości dysplazja. Dysplazja I stopnia nie wymaga specjalnego leczenia, przy wykonywaniu prostych zabiegów terapeutycznych i profilaktycznych dojrzewanie stawu przyspieszy, rozwinie się normalnie; preluxation - przemieszczenie kości udowej nie jest obserwowane lub występuje, ale zachowana jest nieznaczna, normalna przyczepność końców stawu. Jest to łagodny stopień nasilenia, nie prowadzi do utraty zdolności motorycznej ani innych poważnych upośledzeń. Ta forma jest również wykrywana na zdrowej nodze u nastolatków i dorosłych z jednostronnym zwichnięciem; podwichnięcie - niepełne zwichnięcie, tj. powierzchnie stawowe są częściowo w kontakcie, ich związek jest naruszony. Jest to umiarkowana dysplazja (stopień 2) - podczas chodzenia lub innych aktywnych ruchów głowa uda jest przemieszczana z jej naturalnego położenia, więzadła uda są rozciągane, tracąc nieodłączne napięcie i elastyczność. Aby uniknąć deformacji, silnego bólu, rozwoju artrozy, nieuniknionej transformacji w zwichnięcie głowy kości udowej, konieczne będzie aktywne pilne leczenie; prawdziwe zwichnięcie (dysplazja) biodra - skrajne. Prowadzi do przykurczów, deformacji stawów i tkanek miękkich, kulawizny, napadów bólu, rozwoju dysplastycznej koksartrozy, niepełnosprawności.

Zgodnie ze strukturalnym i anatomicznym poziomem zmiany chorobowej wyróżnia się:

  1. Dysplazja panewki (panewki) - stwierdza się niedorozwój głównych dużych elementów: zmniejszenie i spłaszczenie dołu stawu biodrowego, dolność krawędzi kości, skrócenie wargi chrzęstnej otaczającej jamę. Rąbek stawu biodrowego ulega degradacji, przestaje wspierać głowę i utrudnia jej wyprost. Hipoplazja panewki wskazuje na całkowite odkształcenie i zniekształcenie dachu jamy, niezdolność do zapewnienia podparcia i funkcji motorycznej.
  2. Dysplazja kości udowej (nasadowej) - występuje nieprawidłowy rozwój nasad kostnych, ich zagęszczenie. Dotknięta jest proksymalna okolica kości udowej. W rezultacie zmienia się kąt szyjno-trzonowy oraz kąt nachylenia wgłębienia. Naruszenie biomechaniki stawu prowadzi do punktowego kostnienia tkanek chrzęstnych, stawu biodrowego (inaczej sztywność stawów biodrowych).
  3. Dysplazja rotacyjna - pojawiają się wady anatomiczne, zaburzona jest geometria kości. Nie ma obniżenia kąta przodoskręcenia do parametrów fizjologicznych (normalnie w procesie opanowywania pionowego chodu powinien się zmniejszać), głowa kości udowej odchyla się od płaszczyzny środkowej do przodu. Wewnętrzna rotacja bioder dla charakterystycznego chodu z palcami do wewnątrz.

Przyczyny dysplazji

Skąd to się bierze?

Według pediatrów i ortopedów naruszenie może zostać sprowokowane przez:

    zła ekologia; późny poród (ciąża po 35 latach), nadwaga, przebyte infekcje, ciężka toksykoza, przyjmowanie leków, brak równowagi hormonalnej; prezentacja zamka, zaplątanie się płodu w pępowinę, przedwczesny poród; waga dziecka podczas porodu przekracza 4 kg; tradycja ciasnego otulania nóżek dziecka; dziedziczna predyspozycja; komponent płciowy - w 80% przypadków rozpoznaje się go u dziewcząt.

U osoby dorosłej, oprócz wrodzonej anomalii dziecięcej, uraz miednicy lub kości udowych, nabyte wady rozwojowe kręgosłupa lub rdzenia kręgowego mogą być przyczyną DTBS.

Znaki i diagnoza

Istnieje kilka sposobów identyfikacji dysplazji. Choroba opiera się na zmianach dysplastycznych, dlatego jest mało prawdopodobne, aby rodzic był w stanie samodzielnie rozpoznać objawy. Doświadczony diagnosta powinien przeprowadzić zewnętrzne badanie dziecka, ale istnieje wiele niepokojących objawów, które pozwalają podejrzewać naruszenie. Wymagania wstępne: stworzenie spokojnego otoczenia, dziecko jest uspokojone, pełne, jest ciepłe, mięśnie ciała są jak najbardziej rozluźnione.

Na co należy zwrócić uwagę:

    wyraźna asymetria fałd skórnych na nogach i pośladkach (zwykle są one na tym samym poziomie); kolana różnej wysokości - w pozycji leżącej, gdy nogi zgięte w kolanach, zauważalne jest skrócenie uda z powodu zwichnięcia tylnego; niemożność odłożenia nóg na bok z utworzeniem między nimi kąta prostego (pozycja dziecka jest podobna do poprzedniej). Jak określić obecność problemu: jeśli uformowany kąt jest mniejszy niż 60 stopni, inna amplituda w stawach, podczas rozwodu słychać chrupnięcie, dziecko jest niewygodne, to jest powód, aby skonsultować się z lekarzem; Objaw Marksa-Ortolaniego (objaw poślizgu lub klikania) - przy powolnym, bezwysiłkowym odwodzeniu bioder jednocześnie w obu kierunkach (podczas gdy kciuki diagnosty znajdują się na wewnętrznej powierzchni ud dziecka, reszta palców na zewnątrz) pojawia się charakterystyczny dźwięk przypominający kliknięcie; rodzaj pchnięcia; dorosłe dziecko woli chodzić „na palcach”, stopę końsko-szpotawą, skręca palce, ma kaczy chód, mocno się garbi lub kręgosłup odchyla się w bok.

Diagnostyka rentgenowska jest metodą sprzętową (po 3 miesiącach), standardem diagnostycznym badania jest ultrasonografia (bezpieczna dla każdego wieku). Dodatkowe to CT, MRI. Zabiegi te przeprowadza się, gdy rozstrzyga się kwestię celowości leczenia chirurgicznego..

Jak leczyć dysplazję stawu biodrowego

Opinia lekarska na temat istoty stanu małego pacjenta jest niezbędna do dalszej obserwacji dziecka, przeprowadzenia dokładnego badania w celu wyjaśnienia i ustalenia ostatecznej diagnozy. Takie podejście pozwala na terminowe przepisanie środków zapobiegawczych, aby jak najszybciej rozpocząć leczenie ortopedyczne. Polega na zastosowaniu specjalnych urządzeń, które zapewniają długotrwałe utrzymanie kończyn w pozycji rozwodnienia i zgięcia..

Ważne jest również wykonywanie aktywnych ruchów w stawie w granicach fizjologicznych. Aby osiągnąć te cele, odpowiednie są:

    Spodnie Beckera - przypominające dziecięce majtki, w których w obszarze klinowym wbudowana jest elastyczna sztywna wkładka, która nie pozwala na ściąganie nóg; zwykłe pieluchy w ilości 3 sztuk: dwie układane są między nogami, nadając im pożądaną pozycję, trzecia - mocowanie; Strzemiona Pavlika to lekki przyrząd ortopedyczny wykonany z miękkiej tkaniny. Obejmuje ortezę klatki piersiowej, wodze, pasy naramienne, paski regulacyjne z elastyczną pętelką przyszytą do dołu (z tyłu), pasy do zginania (przód), małe szelki; poduszka (perinka) Freyka to miękki produkt, który wygląda jak wałek. Taki element ustalający jest umieszczony między nogami i zapinany jest na paski jak szelki; plecaki dziecięce, torby kangurki, nosidełka, w których nic nie ogranicza swobody nóg.

Aby wzmocnić mięśnie, pobudzić zdolności motoryczne, przeciwdziałać zatorom, poprawić zdrowie, pacjentowi pokazano terapię ruchową, masaż.

Przeciwwskazania do dysplazji:

    niska waga dziecka; procesy zapalne; gorączka; choroby układu nerwowego; przepuklina; dysfunkcja wątroby, nerek, krwi; wewnątrzmaciczne anomalie serca; ropne choroby tkanek miękkich, choroby skóry; skaza, ostre zapalenie wątroby.

Jeśli konserwatywne metody nie pomogą, musisz skorzystać z leczenia chirurgicznego. W przypadku dzieci poniżej 5 roku życia nadal praktykowana jest bezkrwawa (zamknięta) redukcja, później tylko metody otwarte. Zaproponowano szeroką gamę interwencji chirurgicznych, ale w dysplazji preferowane są operacje pozastawowe.

Podczas leczenia dzieci zaleca się wykonanie operacji Saltera, w wieku dorosłym - osteotomii miednicy Hiari. Aby złagodzić ból, dorosłym przepisuje się również przeciwzapalne środki przeciwbólowe z grupy leków niesteroidowych, aby zapobiec powikłaniom - chondroprotektory w postaci zastrzyków.

Dodatkowo obejrzyj film o tej chorobie:

Dysplazja stawu biodrowego, diagnostyka i objawy, diagnostyka rentgenowska i ultrasonograficzna wrodzonego zwichnięcia stawu biodrowego

Rozpoznanie i kliniczne objawy dysplazji stawu biodrowego

„Wczesne rozpoznanie wrodzonego zwichnięcia stawu biodrowego i terminowe (od pierwszych dni życia) zastosowanie prostych atraumatycznych metod leczenia funkcjonalnego pozwala osiągnąć prawidłowy anatomiczny i funkcjonalny rozwój stawów biodrowych u 80-97% dzieci. Wynik choroby zależy od czasu postawienia diagnozy i rozpoczęcia leczenia. Pogarsza się wykładniczo każdego roku, jeśli nie zostanie zastosowane żadne leczenie. Rozpoznanie wrodzonego zwichnięcia stawu biodrowego należy postawić w szpitalu położniczym. Znaczenie rozpoznania dysplazji stawu biodrowego w pierwszych tygodniach życia dziecka jest ogromne, ale rozpoznanie jest często trudne i wymaga specjalnego doświadczenia i wiedzy ”.
© Malakhov O.A., Kozhevnikov O.V., Gribova I.V., Kralina S.E. „Nasze doświadczenie w leczeniu wrodzonych zwichnięć stawu biodrowego u dzieci w różnym wieku”. Biuletyn Traumatologii i Ortopedii. N.N. Priorova, 2000, nr 4, str. 26-31. 4. Shaposhnikov Yu.G. (red.) Traumatologia i ortopedia. Przewodnik dla lekarzy. t3, 1997.

Istnieją 3 stadia (formy) dysplazji stawu biodrowego: przed zwichnięciem, podwichnięciem i zwichnięciem.

Etap „preluxacji” rozumiany jest jako niedojrzały niestabilny staw, który w przyszłości może rozwinąć się zarówno normalnie, jak iw kierunku podwichnięcia. Kapsułka jest rozciągnięta, dzięki czemu głowa łatwo przemieszcza się i wsuwa do jamy (pozytywny objaw poślizgu).

Podwichnięcie to już zmiany morfologiczne w stawie, którym towarzyszy przemieszczenie głowy kości udowej względem panewki w górę i na boki. Nie wychodzi poza rąbek, a jedynie ją wypycha - kontakt głowy z jamą zostaje zachowany. Jeśli leczenie zostanie przeprowadzone prawidłowo, możliwe jest utworzenie pełnoprawnego stawu i prawdopodobnie powstanie gorszego, aż do całkowitego zwichnięcia.

Wrodzone zwichnięcie to całkowite przemieszczenie głowy kości udowej, najcięższa postać dysplazji stawów.

Historyczna definicja „wrodzonego zwichnięcia stawu biodrowego” jest nieprecyzyjna i czasami myląca dla rodziców. Wrodzone zwichnięcie stawu biodrowego to stadium dysplazji stawu biodrowego u dzieci. Dziecko może się urodzić ze zwichniętym biodrem, ale zwichnięcie może również wystąpić, jeśli leczenie jest nieprawidłowe lub nieleczone w pierwszych miesiącach po urodzeniu.

Większość ortopedów i pokrewnych specjalistów w dysplazji ma na myśli wrodzony niedobór stawów, który jest spowodowany jego niedorozwojem i może prowadzić do podwichnięcia lub zwichnięcia głowy kości udowej. Przy zwichnięciu biodra głowa całkowicie traci kontakt z panewką, z podwichnięciem - tylko częściowo. Dysplazja, czyli stan przed zwichnięciem, charakteryzuje się upośledzonym rozwojem stawu biodrowego bez przemieszczenia elementów artykulacyjnych stawu. Jednak wielu ortopedów i chirurgów używa terminu „dysplazja” jako terminu zbiorczego, obejmującego wszystkie anomalie - od ledwo wykrywalnego radiologicznie niedorozwoju sklepienia stawu bez przemieszczenia głowy kości udowej do prawdziwego zwichnięcia.

Zatem klasyfikacja stopni patologii stawu biodrowego w tych przypadkach powinna być oparta na parametrach klinicznych i radiologicznych..

1. Zwichnięcie wstępne stawu biodrowego jest klinicznie i radiologicznie zaburzeniem rozwoju stawu bez przemieszczenia stawu biodrowego. Ten stan najczęściej występuje u noworodków. Wykrywa się go ponadto po tzw. Zdrowej stronie u młodzieży i dorosłych z jednostronnymi zwichnięciami.

2. Podwichnięcie głowy kości udowej - przemieszczenie z powodu przodopochylenia i koślawości w obrębie jamy panewkowej: a) pierwotne, b) resztkowe (po redukcji głowy kości udowej).

3. Wrodzone zwichnięcie stawu biodrowego: a) boczne lub przednio-boczne, b) nadpanewkowe, c) biodrowe (wysokie).

Wskazane jest rozróżnienie między pojęciami „naruszenie wspólnego rozwoju” (to w rzeczywistości jest dysplazja) i „opóźnienie rozwoju” (niedojrzały staw - stan graniczny, grupa ryzyka).

Na dysplazję stawu biodrowego wskazuje obciążona dziedziczność, nieprawidłowa ciąża, kliniczne objawy niestabilności stawu biodrowego (tj. Oznaki przedwichnięcia), a tym bardziej oznaki przemieszczenia głowy kości udowej względem panewki (tj. Objawy podwichnięcia lub zwichnięcia stawu) ). Rozpoznanie ustalone klinicznie musi być potwierdzone danymi z badania USG, aw wieku powyżej 3 miesięcy - prześwietleniem.

Rozpoznanie „dysplazji stawu biodrowego” stawia się przede wszystkim na podstawie objawów klinicznych, wyników diagnostyki USG i RTG. Badania ultrasonograficzne i rentgenowskie są pouczającymi i niezwykle ważnymi metodami diagnostycznymi, ale są drugorzędne w stosunku do metod klinicznych.

Rozpoznanie „dysplazji stawu biodrowego” zawsze wskazuje na prawdopodobieństwo zwichnięcia stawu biodrowego i konieczność pilnego leczenia.

Chirurg ortopeda powinien niezwłocznie podejrzewać lub zdiagnozować noworodki w szpitalu położniczym. Dalsze chore dzieci i dzieci zagrożone są obserwowane przez ortopedę w miejscu zamieszkania. Wszystkim chorym dzieciom i noworodkom z grupy ryzyka przepisuje się leczenie ortopedyczne, które trwa do wyjaśnienia ostatecznej diagnozy. Wszystkie te dzieci powinny być monitorowane przez ortopedę i badane metodą ultrasonograficzną, a od 3 miesiąca życia metodą rentgenowską. Ostatecznie diagnoza formułowana jest przez ortopedę w miejscu zamieszkania na podstawie badania, wyników metod instrumentalnych oraz dynamicznej obserwacji dziecka..

Program wspólnego rozwoju jest uwarunkowany genetycznie i rozpoczyna się podczas rozwoju wewnątrzmacicznego. Należy wziąć pod uwagę specyfikę genotypu i embriogenezy. Czynniki takie jak występowanie dysplazji stawów u rodziców, prezentacja zamka, duży płód, deformacja stóp, toksykoza ciążowa, zwłaszcza u dziewcząt, powinny alarmować, jeśli chodzi o ewentualną wrodzoną patologię stawów. Ryzyko wrodzonej patologii stawu biodrowego w tych przypadkach wzrasta dziesięciokrotnie. Dlatego takie dzieci, nawet jeśli nie ma objawów ortopedycznych, są kierowane do grupy ryzyka wrodzonego zwichnięcia stawu biodrowego..

Istnieją 4 grupy badań klinicznych, które mogą wskazywać na dysplazję stawu biodrowego u dzieci w pierwszym roku życia:

1. asymetria fałdów skórnych;
2. skrócenie uda;
3. symptom poślizgu Marksa-Ortolaniego i modyfikacji Barlowa;
4. ograniczenie odwodzenia biodra.

Badanie dziecka ma cechy zależne od jego wieku i stopnia zaburzenia stanu funkcjonalnego stawu biodrowego. Badanie przeprowadza się w cichym i spokojnym otoczeniu, w ciepłym pomieszczeniu, po karmieniu, w stanie maksymalnego rozluźnienia mięśni.

Przede wszystkim zwraca się uwagę na symetrię fałdów skórnych uda, mając na uwadze, że przy obustronnej patologii znak ten może być niewidoczny. Asymetria fałdów skórnych jest bardziej pouczająca u dzieci w wieku powyżej 2-3 miesięcy. Fałdy skórne we wrodzonym zwichnięciu stawu biodrowego znajdują się na różnych poziomach, różnią się głębokością i kształtem (patrz ryc. 17). Wartości diagnostyczne mają fałdy pośladkowe (a), podkolanowe (b) i pachwinowe (c). Po stronie podwichnięcia lub zwichnięcia są głębsze i jest ich więcej. Ten objaw obserwuje się u połowy chorych dzieci i sam w sobie nie ma wartości diagnostycznej..

Często obserwowana asymetria fałdów skórnych na udach, zwłaszcza u noworodków, występuje również u doskonale zdrowych niemowląt (patrz ryc. 18). Po lewej stronie zdjęcie zdrowego dziecka z asymetrycznymi fałdami na udzie. Fałdy pachwinowe są symetryczne.


Postać: 17

Postać: 18

Miarodajnym kryterium diagnostycznym jest zjawisko skrócenia kości udowej w wyniku przemieszczenia głowy kości udowej do tyłu względem panewki. Wskazuje na najcięższą postać dysplazji stawu biodrowego - wrodzone zwichnięcie stawu biodrowego. Test uznaje się za pozytywny, jeśli dziecko leżące na plecach z nogami ugiętymi w kolanach i stawach biodrowych, kolano po stronie chorej jest niższe. (patrz rys.19)

Złotym standardem we wczesnej diagnostyce dysplazji stawu biodrowego jest objaw Marksa-Ortolaniego. (patrz Ryc. 20) Objaw poślizgnięcia został opisany przez radzieckiego ortopedę V.O. Marxa w 1934 r. i niezależnie przez włoskiego pediatrę Marino Ortolaniego w 1936 r. jako „objaw kliknięcia”.


Postać: dziewiętnaście

Postać: 20

Wasilij Oskarowicz Marks opisuje objaw poślizgu, który zaproponował:

„Dziecko leży na plecach z twarzą zwróconą do lekarza. Ten ostatni ugina obie nogi pacjenta w stawach biodrowych i kolanowych i chwyta rękami uda tak, aby kciuki znajdowały się po wewnętrznej stronie ud, a pozostałe po zewnętrznej powierzchni ud. Lekarz powoli, unikając wymuszonych ruchów, równomiernie odwodzi biodra w obu kierunkach. Wysiłki w celu uzyskania wskazówek nie są wymagane, ponieważ w tej pozycji dziecko traci zdolność oporu. W normalnych stawach oba uda w skrajnej pozycji odwodzącej prawie dotykają zewnętrznych powierzchni płaszczyzny stołu. W przypadku zwichnięcia głowa kości udowej w momencie odwodzenia wsuwa się w panewkę, czemu towarzyszy charakterystyczne pchnięcie. Jeśli po tej redukcji kość udowa pozostanie w pozycji odwodzącej, zaczyna się ona sama przywodzić i po osiągnięciu pewnego stopnia przywodzenia wykonuje szybki, gwałtowny ruch w kierunku przywodzenia, odpowiadający momentowi przemieszczenia głowy od panewki. Ten ruch jest łatwy do zauważenia, jeśli uważnie obserwujesz przywodzone biodro. " Jeśli nie można określić objawu poślizgu, to w celu sprowokowania zwichnięcia technikę uzupełnia się ruchami tłokowymi, naciskaniem kolana i ciągnięciem za udo.

Angielski lekarz Barlow (Barlow TG., 1962) skomentował i zmodyfikował test Ortolaniego w następujący sposób:

„W 1936 roku Marino Ortolani opisał prosty test, który diagnozuje wrodzone zwichnięcie stawu biodrowego u jednorocznego dziecka. Niestety, zostało to opublikowane w mało znanym włoskim czasopiśmie pediatrycznym i nie przyciągnęło uwagi, na jaką zasługiwała. W teście Ortolaniego dziecko kładzie się na plecach z biodrami ugiętymi pod kątem prostym i ugiętymi kolanami. Zaczynając od pozycji „kolana razem”, biodra są powoli cofane, a gdy jedno z nich jest zwichnięte, przy około 90 stopniach odwodzenia, głowa kości udowej jest opuszczana do panewki z widocznym i namacalnym ruchem, opisanym przez Ortolaniego jako „kliknięcie”.

Test Ortolaniego u noworodków nie zawsze jest wystarczająco przekonujący. Tak się składa, że ​​przy odwodzeniu kości udowej głowa kości udowej przesuwa się tak płynnie wzdłuż dolnej krawędzi panewki, że nie towarzyszy jej „kliknięcie”, przez co kość udowa wygląda normalnie. To był powód modyfikacji testu Ortolaniego. Test składa się z dwóch części.

1) Dziecko kładzie się na plecach, nogami do lekarza. Biodra są zgięte pod kątem prostym, a kolana całkowicie ugięte. Środkowy palec każdej dłoni znajduje się nad krętarzem większym (ryc. 21), kciuk każdej dłoni znajduje się po wewnętrznej stronie uda naprzeciw krętarza mniejszego (ryc. 22). Uda są umieszczane w środkowej pozycji odwodzenia i naprzemiennie wypychane do przodu, wywierając nacisk środkowym palcem znajdującym się nad krętarzem większym, podczas gdy drugą ręką mocuje się przeciwległe udo i miednicę. Jeśli głowa kości udowej przesuwa się do przodu w stosunku do panewki, udo zostaje przemieszczone. Jeśli nie ma takiego ruchu głowy kości udowej, nie można przesunąć kości udowej. To kończy pierwszą część testu..


Postać: 21

Postać: 22

2) Druga część testu polega na uciskaniu kciukiem wewnętrznej strony uda, do tyłu i na boki. Jeśli głowa kości udowej ześlizguje się z tylnej wargi panewki i wraca po natychmiastowym zwolnieniu nacisku, to taka kość udowa jest „niestabilna” - to znaczy kość udowa nie jest przemieszczana, ale może się przemieszczać.

Ponadto, w wątpliwych przypadkach, stabilność każdego stawu można sprawdzić, mocując miednicę kciukiem znajdującym się na kości łonowej i pozostałymi palcami znajdującymi się pod kością krzyżową (ryc.23).

Ten test jest bardzo wiarygodny i może być stosowany do szóstego miesiąca życia, to znaczy pod warunkiem, że udo nie jest wystarczająco długie, aby łatwo dosięgnąć większego krętarza czubkami środkowych palców. ”.

Od tego czasu ten prosty i pouczający test niewiele się zmienił i jest z powodzeniem stosowany do diagnozowania niestabilności i wrodzonego zwichnięcia stawów biodrowych u dzieci w pierwszym roku życia. Oczywiście wymagana jest pewna praktyczna umiejętność wykonania tego testu, a co najważniejsze poprawna interpretacja jego wyników, porównanie ich z innymi objawami i wynikami badań.

Należy pamiętać, że zgrubne badanie stawu biodrowego niemowlęcia w poszukiwaniu wrodzonego zwichnięcia stawu biodrowego prowadzi do uszkodzenia strefy wzrostu z późniejszym opóźnieniem w rozwoju szyjki kości udowej i deformacją głowy (coxa vara), co kończy się wczesnym zwichnięciem stawu biodrowego.


Postać: 23

Postać: 24

Jednak sam fakt wystąpienia pozytywnego objawu Marksa-Ortolaniego u dzieci w pierwszych dwóch tygodniach życia wcale nie wskazuje na chorobę stawu biodrowego. Ten objaw może również wystąpić u doskonale zdrowych noworodków. Odsetek chorych i zdrowych noworodków z objawami poślizgu wynosi odpowiednio 60% i 40%. 60% noworodków „wraca do zdrowia” w pierwszym tygodniu życia, a 88% - w pierwszych 2 miesiącach życia. Pozostałe 12% to faktycznie różne stadia prawdziwej dysplazji stawu biodrowego. Objaw ten traci na znaczeniu wraz z wiekiem chorego dziecka, jest wykrywany tylko u 25% dzieci starszych niż 2-3 tygodnie.

Ograniczenie odwodzenia stawu biodrowego po stronie dysplazji jest charakterystycznym objawem dysplazji stawu biodrowego (patrz ryc. 24).

Jeżeli w przypadku wykrycia wrodzonego zwichnięcia biodra u niemowlęcia, objaw poślizgu nie jest spowodowany, ponieważ już ustąpił, to przy pozostałym zwichnięciu objaw ograniczenia odwodzenia bioder wydaje się zastępować objaw poślizgnięcia. U zdrowego noworodka można rozłożyć nogi w stawach biodrowych o 80-90 ° każdy, rozstawić uda zewnętrznymi powierzchniami łóżka. Jeśli każdą nogę można cofnąć tylko pod kątem 50-60 °, to noworodek najwyraźniej ma wrodzone zwichnięcie biodra. U zdrowego dziecka w wieku od siedmiu do ośmiu miesięcy każdą nogę można cofnąć o 60-70 °. Jeśli możliwe jest cofnięcie każdej nogi tylko do 40-50 °, prawdopodobnie występuje wrodzone zwichnięcie biodra. Nogi w stawach biodrowych są hodowane, chwytając je w taki sam sposób, jak w przypadku wykrycia objawu poślizgu (cytowane przez V.O. Marks).

Diagnostyka rentgenowska i ultrasonograficzna wrodzonego zwichnięcia stawu biodrowego

Diagnostyka rentgenowska dysplazji stawu biodrowego jest główną, klasyczną metodą diagnostyczną, która jest obowiązkowa dla potwierdzenia lub wykluczenia rozpoznania dysplazji stawu biodrowego. Zgodnie z nowoczesnymi standardami medycznymi jego stosowanie jest zalecane tylko dla dzieci powyżej 3 miesiąca życia, ze względu na niebezpieczeństwo narażenia na promieniowanie. W młodszym wieku standardem diagnostyki instrumentalnej jest badanie USG stawu. Ale w pewnych okolicznościach metoda rentgenowska ma zastosowanie w każdym wieku..


Diagnostyka rentgenowska i ultrasonograficzna dysplazji stawu biodrowego u dzieci w pierwszym roku życia.

Diagnostyka rentgenowska dysplazji stawu biodrowego

Postać: 25

Większość głowy i panewki kości udowej u małych dzieci składa się z chrząstki niewidocznej na zdjęciu rentgenowskim, dlatego do odczytywania zdjęć rentgenowskich stosuje się różne wzory. Rysunek 25 przedstawia uogólnione oznaczenie wzoru rentgenowskiego, wygodne w praktycznym zastosowaniu..

Przede wszystkim narysowana jest pionowa linia środkowa (na rysunku w kolorze czerwonym), która przechodzi przez środek kości krzyżowej. Pozioma linia jest poprowadzona przez chrząstkę w kształcie litery Y, przez dolne punkty kości biodrowej (linia Hilgenreinera). Przez zewnętrzną górną krawędź, prostopadłą do linii poziomej, narysuj linię Perkina. Często zdarza się, że od strony zmiany nie można określić górnej krawędzi panewki. W takich przypadkach stosuje się metodę Reinberga: symetrycznie, w tej samej odległości od linii środkowej, narysuj linię pionową (prostopadłą do poziomu). Wyznacza górną boczną krawędź wnęki, która jest niewidoczna na zdjęciu rentgenowskim. Przez krawędzie panewki przebiega styczna linia, aż do jej przecięcia z poziomą linią Hilgenreinera. Utworzony kąt nazywany jest „panewką” lub kątem nachylenia dachu panewki.

Linie pomocnicze obejmują linię Shenton i Calvet. Linia Shentona (łuk zasłonowo-udowy) normalnie „przedstawia umysłową kontynuację czaszkowej krawędzi otworu zasłonowego na przyśrodkowym konturze krawędzi szyjki kości udowej” (VO Marks, 1978). W patologii (przesunięcie biodra w bok i do góry) linia ta pęka. Zwykle rdzeń kostnienia głowy kości udowej znajduje się głównie przy linii Perkina i poniżej linii Hilgenreinera. W przypadku podwichnięcia i zwichnięcia przesuwa się do góry i na boki. Jądra kostnienia głowy kości udowej pojawiają się u dziewcząt w wieku 4 miesięcy, u chłopców w wieku 6 miesięcy. W przypadku dysplazji jądra kostnienia pojawiają się później, ich rozmiary są mniejsze, rozwijają się wolniej.

Wartość kąta panewki wynosi zwykle mniej niż 300 noworodków i około 200 u dzieci w wieku 3 miesięcy starszych.

„U normalnego noworodka kąt nachylenia dachu (kąt panewki) wynosi średnio 25-29 °. Kąt nachylenia niemowlęcia zmniejsza się z powodu postępującego kostnienia miednicy z miesiąca na miesiąc. Do pierwszego roku życia kąt u chłopców wynosi 18,4 ° w normalnych warunkach. Dziewczęta mają 20,0 °. W wieku 5 lat u dzieci obojga płci wynosi mniej niż 15,0 °. Kąty nachylenia dachu, przekraczające średnie wartości, oznaczają opóźnienie normalnego kostnienia, czyli taki lub inny stopień dysplazji stawów. Drobne odchylenia od normy zwykle znikają w pierwszych miesiącach życia dziecka ”. (Marx V.O.)

Bardzo ważnym wskaźnikiem charakteryzującym dysplazję stawu biodrowego jest „wartość h”, która charakteryzuje pionowe przemieszczenie głowy kości udowej. Jest to odległość od linii Hilgenreinera do środka głowy kości udowej, czyli w przybliżeniu do środka płytki przynasadowej kości udowej widocznej na rentgenogramie (1-1,5 mm wyżej). Nawet jeśli w głowie kości udowej widoczne jest centrum kostnienia, to środek głowy kości udowej u dzieci poniżej pierwszego roku życia nie pokrywa się ze środkiem kostnienia (patrz ryc. 26 z monografii MV Volkova, GM Teg-Egiazarova, G. Yukina. „Wrodzony zwichnięcie stawu biodrowego. ”(1972) W normalnym stawie biodrowym środek jamy i środek głowy pokrywają się i bez względu na to, jaką pozycję nada się biodrze, pozycja głowy nie zmieni się, a środek głowy zawsze pozostaje w środku jamy. Pośrednio, środek głowy kości udowej można określić za pomocą funkcjonalnego badania rentgenowskiego, porównując zdjęcia rentgenowskie w pozycji standardowej i w odwodzeniu biodra.


Postać: 26

Postać: 27

„Jeśli głowa jest przemieszczona w stosunku do panewki (podwichnięcie i zwichnięcie), jej środek nie będzie pokrywał się ze środkiem jamy. Kiedy zmienia się pozycja bioder (odwodzenie), środek głowy zmienia swoje położenie w stosunku do linii Hilgenreinera. W przypadku podwichnięcia, ponieważ głowa kości udowej nie wychodzi poza zgięty rąbek, odwodzenie kości udowej doprowadzi do jej stopniowego obniżenia i centrowania głowy w jamie, co wpłynie na radiogram zwiększając odległość h (ryc. 27). W przypadku zwichnięcia, gdy głowa kości udowej znajduje się poza rąbkiem, odwodzenie kości udowej pod kątem 45 ° nie prowadzi do wprowadzenia głowy do jamy (przeszkadza rąbek); przeciwnie, głowa unosi się do góry, a na zdjęciu RTG z odwodzonymi biodrami odległość h zmniejszy się. Jeżeli przy zmianie ustawienia uda wartość h pozostaje stała, to nawet w przypadku obecności radiologicznie ukośnej jamy, takie stawy u dzieci w pierwszych miesiącach życia należy uznać za normalne, ale wciąż niedojrzałe radiologicznie. Najczęściej taki stan RTG stawu u dzieci w pierwszych miesiącach życia występuje po samoistnym wygojeniu się przedleczenia stawu biodrowego u noworodków. ".

Zwykle wartość h wynosi od 9 do 12 mm. Zmniejszenie tego rozmiaru lub jego różnica po prawej i lewej stronie wskazuje na dysplazję..


Postać: 28

Postać: 29

Weźmy na przykład pod uwagę przednie zdjęcie rentgenowskie miesięcznego dziecka wykonane w standardowej pozycji (patrz ryc. 28). Narysuj linię Hilgenreinera przez chrząstki w kształcie litery Y, a także styczne przez krawędzie panewki (patrz ryc. 29). Następnie wyznaczamy płytkę przynasadowo-grzebieniową kości udowej i zaznaczamy jej środek (patrz ryc. 30). Z tego miejsca obniżamy prostopadłą do poziomej linii i mierzymy wartość h oraz kąty nachylenia panewki (patrz ryc. 31). Po prawej - normalny staw biodrowy, po lewej spadek hi wzrost kąta nachylenia wgłębienia wskazuje na podwichnięcie lub zwichnięcie stawu.


Postać: trzydzieści

Postać: 31

W codziennej praktyce ogólnie przyjmuje się, że wartość h to odległość od linii poziomej do najwyższego punktu bliższego końca kości udowej.

Kolejnym ważnym wskaźnikiem jest wartość d. Wskaźnik bocznego przemieszczenia głowy kości udowej względem panewki. Jest to odległość od dołu panewki do linii h. Zwykle nie przekracza 15 mm. (patrz rys. 32). Jeśli do tego zdjęcia rentgenowskiego zastosowane zostaną inne schematy znakowania, będą one również wskazywać na lewostronne zwichnięcie biodra (patrz ryc. 33). Linia Shentona po lewej stronie jest zerwana, bliższa część kości udowej znajduje się na zewnętrznej stronie pionu przechodzącego przez górną zewnętrzną krawędź jamy panewkowej.


Postać: 32

Postać: 33

Badanie ultrasonograficzne stawów biodrowych

Głównymi wskazaniami do stosowania tej metody są czynniki ryzyka i kliniczne objawy dysplazji stawów u dzieci poniżej 3 miesiąca życia. Stanowi godną alternatywę dla badania rentgenowskiego dzieci poniżej 6 miesiąca życia. Metoda ultradźwiękowa jest dość dokładna i praktycznie bezpieczna dla dziecka.


Postać: 34

Postać: 35


Postać: 36

W odcinku czołowym obraz ultrasonograficzny w przybliżeniu odpowiada obrazowi radiogramu przednio-tylnego (patrz ryc. 34). Zdjęcie rentgenowskie jest pokazane po lewej stronie, obraz ultrasonograficzny u góry po prawej. Widoczna jest głowa kości udowej, górno-zewnętrzna część panewki, skrzydło biodra, mięśnie odwodziciela i rąbek (patrz ryc. 35). W tym przypadku głowa kości udowej jest wyśrodkowana, jest to norma.

W badaniu można określić przemieszczenie głowy kości udowej podczas różnych ruchów. Jeśli narysujesz linię równoległą do bocznej ściany kości biodrowej, możesz zmierzyć tak zwany kąt α - kąt nachylenia panewki, który charakteryzuje stopień rozwoju kostnego stropu.

Zwiększa się w miarę dojrzewania. Kąt β charakteryzuje stopień rozwoju chrzęstnego dachu (patrz ryc. 36). W zależności od tych i wielu innych wskaźników złącza są podzielone na typy (patrz tabela). Po kliknięciu stołu otworzy się on w nowym oknie.

* Kąt α jest tworzony przez linię główną (poprowadzoną równolegle do bocznej ściany kości biodrowej) oraz przez linię dachu kostnego - poprowadzoną od dolnej krawędzi kostnej kości biodrowej do górnej krawędzi kostnej panewki. Ten kąt charakteryzuje stopień rozwoju dachu kostnego.

** Kąt β jest tworzony przez linię główną i linię dachu chrzęstnego - poprowadzoną od górnej krawędzi kości panewki przez środek rąbka.

Wskazaniem do różnych typów pomocy ortopedycznych jest ultrasonograficzne wykrywanie preluxacji (2c), podwichnięcia (3 a / b) i zwichnięcia (typ 4).

Dzieci z preluksją biodra i podwichnięciem bez zmian strukturalnych w części chrzęstnej dachu panewki są wskazane do leczenia strzemionami Pavlika.

Podwichnięcie stawu biodrowego ze zmianami strukturalnymi w chrząstce i zwichnięcie stawu biodrowego jest najbardziej odpowiednie do leczenia funkcjonalnymi opatrunkami gipsowymi.

Testy czynnościowe podczas USG nie są jednoznacznie wiarygodne, dlatego nie należy polegać na tych danych bez badania klinicznego, które je potwierdzi. Wiarygodność testów prowokacyjnych w porównaniu z wiarygodnymi metodami rentgenowskimi wynosi 69%.

Top